امروزه با تغییر نسلها و مواجهه پرسشگرانه آنان درباره وقایع تاریخی، همچنین گستردگی فضای بیدر و پیکر فجازی و بیکار ننشستن دشمن و جولان شبانهروزی او در تولید و انتشار مطالب خلاف واقع و ضد ارزشهای دینی و ملی، این پرسش بیش از پیش مطرح شده است که بالاخره مرجع اصلی استعلام صحت و سقم اطلاعات منتشره در خصوص ایثارگران کجاست؟ و چگونه باید به آن دست یافت؟
جوان آنلاین: شهدا و ایثارگران، از سرمایههای نظام جمهوریاسلامی و رموز بقای آن هستند. از قضا دشمنان نیز این امر را دریافته و به اشکال گوناگون، دست به کار تخریب وجهه و کارکرد آنها شدهاند! در شرایطی اینچنین، ارائه اطلاعات و تحلیلهای روشنگر به جامعهای که مورد بمباران تبلیغاتی است، بس مهم و تعیین کننده مینماید. در این میان، اما رسانههای مرتبط به حوزه ایثار و شهادت، به ویژه پایگاههای اینترنتی اختصاص یافته به این موضوع، اهمیتی ویژه مییابند. با این همه و سوگمندانه باید اذعان نمود این وبگاهها در شرایط مناسبی برای ایفای وظیفه خویش قرار ندارند. مقال پیآمده درصدد است تا با ارائه شواهد و مستندات، این موضوع را بیشتر بسط دهد. امید آنکه تاریخ پژوهان انقلاب اسلامی و عموم علاقهمندان را مفید و مقبول آید.
در تبیین به ضرورتی انکارناپذیر
دیر زمانی است که مراسمات گوناگون نکوداشت ایثارگران (شهدا، جانبازان، آزادگان و رزمندگان)، در مناسبتها و فواصل مختلف، از سوی سازمانها و نهادهای مرتبط با امر ترویج فرهنگ ایثار و جهاد و شهادت، نظیر: بنیادشهید و امور ایثارگران، سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، بسیج مستضعفین، ارتش جمهوری اسلامی ایران، معاونتهای فرهنگی ادارات و سازمانهای دولتی و… همچنین برخی تشکلهای مردمی دیگر، نظیر: مؤسسات فرهنگی و هنری، سازمانهای مردم نهاد و صنفی، کانونهای فرهنگی مساجد و حسینیهها، هیئات و تکایای مذهبی و… برپا میشود. قدمت برپایی آن برنامهها، به درازای عمر انقلاب شکوهمند اسلامی و یگانه مولودش جمهوری اسلامی ایران است. نظر به گستردگی طیف جوامع هدف و وجود مخاطبان مختلف به لحاظ ردههای سنی (خاصه نسل جوان و نوجوان که حداقل ۳۰ سال فاصله زمانی با رویدادهای مهم انقلاب اسلامی داشته و دارند)، سبب شده لزوم تشکیل و ایجاد «بانک اطلاعاتی» برای هر بخش از جامعه هدف ایثارگری، بیش از پیش احساس شود. منبعی موثق برا تولید و انتشار مفهوم غنی فرهنگ والای ایثار، جهاد و شهادت که الگویی باشد برای آحاد مختلف جامعه.
در گذشته، با در دسترس قرار گرفتن اطلاعات مربوط به ایثارگر، با صرف مراجعه حضوری به خانواده و اقوام درجه یک او و اخذ اسناد و مدارک دال بر هویت وجودی وی نظیر: عکس، فیلم، نوار صدا، کارتهای شناسایی، وصیتنامه، دفتر یادداشت و امثال ذالک، کافی بود تا برنامه سالگرد شهادت شهید، یا سالروز بازگشت از اسارت آزاده، یا سالروز مجروحیت جانباز، به راحتی برگزار شود، بیآنکه کسی به عمق ماجرا توجه کند و لااقل بازخورد هر مراسم برای استفاده در برنامههای بعدی، لحاظ شود. حال، چنانچه در خلال یا بعد از مراسم یا برنامههای مشابه آن، شبههای به لحاظ مسائل تاریخی و بیان حقیقت رویدادها مطرح شود (مثلاً وقایع رخ داده در عملیات کربلای چهار که در سالهای گذشته محل مناقشه طیفهایی از جامعه و حتی خود رزمندگان آن عملیات بود)، چه کسی باید پاسخ گو شود و مسئولیت رفع آن و ارائه مطالب صحیح به مخاطب را به عهده بگیرد؟ علیالخصوص امروز که با تغییر نسلها و افزایش مخاطبان جوان و نوجوان و مواجهه با ذات پرسشگر آنان درباره وقایع و ماحدثهای تاریخی، همچنین گستردگی روزافزون فضای بیدر و پیکر مجازی و بیکار ننشستن دشمن در معنای عام آن و جولان دادن و فعالیت شبانهروزی او در تولید و انتشار مطالب خلاف واقع و ضد ارزشهای دینی، ملی و میهنی، این مطلب مهم را بیش از پیش عیان مینمایاند، که بالاخره «در خانه اگر کس است، یک حرف بس است» و مرجع اصلی استعلام صحت و سقم اطلاعات منتشره در خصوص ایثارگران، باید یک جایی باشد. این مرکز کجا میتواند باشد؟