گروه سلامت خبرگزاری علم و فناورری آنا؛ دکتر حسامالدین ریاحی، پزشک و متخصص اخلاق پزشکی؛ حکمت به معنای علمِ باارزشی است که همراه با عمل باشد. دربارۀ مفهوم حکمت در قرآن، حدیث، فلسفه، تصوف و عرفان اسلامی بحث شده است و اگر بخواهیم معادل فارسی مناسبی برای حکمت انتخاب کنیم، یکی از بهترین واژههای فارسی «فرزانگی» است و به شخص حکیم، «فرزانه» میگویند.
اما ریشۀ این واژۀ پرکاربرد چیست؟ چرا برای آن دو سطح نظری و عملی قائلند؟ و اگر حکمت نظری و حکمت عملی را بهعنوان دو مفهوم در نظر بگیریم، هر یک از آن دو به چه معناست؟ و پرسش دیگر اینکه این مفهوم از چه زمانی به اندیشۀ بشر راه یافت و اکنون چه اهمیتی دارد؟ برای پاسخ به این پرسشها ابتدا لازم است اصل واژۀ حکمت را بهتر بشناسیم تا داستان تولد این واژه و تعقیب ریشههای آن؛ ما را تا یافتن این پاسخها راهنمایی کنند.
درواقع رویکرد زبانشناسانه را برای آغاز این جستوجو و رویکرد فلسفی تاریخی را برای ادامۀ آن انتخاب میکنیم. سپس با کمک نگاه تطبیقی خواهیم کوشید در باب جایگاه حکمت و نسبت آن با اخلاق پزشکی دوران معاصر کمی تأمّل کنیم.