گروه فرهنگ و هنر – مهدی جعفری: در اولین بخش از برنامهی «یاد بعضی نفرات» که به بررسی چهرههای تأثیرگذار موسیقی در قرنِ گذشته اختصاص دارد، «شمس لنگرودی» (شاعر و پژوهشگر برجستهی ادبیات ایران) از «درویش خان» میگوید. موسیقیدانی بزرگ که مهمترین آهنگسازِ دوران قاجار شد و مبدعِ پیشدرآمد. تار ششم را به سهتار اضافه کرد و ردیفِ آقا حسینقلی را خلاصه و خالقِ قطعاتی چون ز من نگارم، بهار دلکش، صبحدم ز مشرق طلوعی در جهان کن و بسیاری قطعاتِ دیگر که در موسیقی ایران برای همیشه ماندگارند.
به گزارش بولتن نیوز، حالا اگر گذرتان از تجریش به دربند افتاد و در نیمهی راه سری به مقبرهی ظهیرالدوله زدید، قبری کوچک میبیند که شاخههای انبوهِ نسترن برآن سایه افکنده است. اگر شاخهها را کنار بزنید این اشعار را روی سنگ مزار او میخوانید: «درویش اگر از این جهان رفت مشنو که فقیر و ناتوان رفت/ درویش هنر ور زمان بود استاد هنر ور زمان رفت.»