درونزایی یا خویشآمیزی (Inbreeding) به روند زوال ژنتیکی یک جامعه در نتیجه آمیزش و تولید مثل با ژنتیک مشابه گفته میشود. این پدیده معمولا با بیان ژنهای نهفته، مشکلات زیادی را برای سلامتی انسان یا گونههای حیوانی ایجاد کرده و به ناهنجاریهایی متعددی منجر میشود. خویشآمیزی در مقیاس وسیع، مجموعه ژنهای یک جامعه را ناقص و گوناگونی آن را کمتر و کمتر میکند.
در دنیای هوش مصنوعی مولد هم چالش مشابهی را شاهد هستیم. چالشی که بازدهی سیستمهای هوش مصنوعی و گوناگونی فرهنگ بشری را تهدید میکند. از نگاه تکامل، نسل اول مدلهای بزرگ زبانی (LLMها) و دیگر سیستمهای هوش مصنوعی با «مجموعه ژنهای» مناسبی که برآمده از ساختههای بشری است آموزش دیدهاند؛ حجم زیادی محتوای متنی، صوتی و تصویری که به خوبی حساسیتهای فرهنگی انسان را نمایندگی میکنند.
اما رفته رفته و با افزایش حجم محتوایی که ساخته هوش مصنوعی است، سیستمهای جدید هوش مصنوعی ممکن است با دادههای ساختهی نسل قبلی خود آموزش ببیند. در غیاب ارتباط مستقیم با فرهنگ بشر، هوش مصنوعی محتوا را براساس برداشتی از دریچهای محدود یادگیری خود میسازد. همین محتوا به ژنهای در دسترس هوش مصنوعی تبدیل شده و با آلوده کردن آن، به خویش آمیزی در جهان هوش مصنوعی منتهی میشود.