زمانی که فضاپیماهای نخستین در دههی هفتاد میلادی از کنار مریخ گذشتند، مجموعهای از تصاویر به زمین منتقل شد که چشم بسیاری از دانشمندان را خیره کرد. در میان همهی عوارض مشاهدهشده، شکافی به طول چند هزار کیلومتر دیده میشد که سراسر نیمکرهی استوایی مریخ را در مینوردید. این بریدگی، همان چیزی است که امروز با نام «والس مارینریس» شناخته میشود؛ درهای که طول آن از فاصلهی میان برخی کشورها تا مرزهای قارهای حتی فراتر میرود.
این دره البته مثل «گرند کنیون» در زمین نیست که رودخانهای آن را شکل داده باشد. در واقع، دره والس مارینریس یک سیستم عظیم از فروافتادگیهای پوسته است که احتمالاً از فرآیندهای مرتبط با کشش پوسته، فعالیت آتشفشانی، فرسایش بادی و شاید جریان آب زیرسطحی نشأت گرفته است. همین تفاوت بنیادی باعث شده که این دره مورد توجه گستردهی پژوهشگران قرار گیرد؛ چراکه شناخت آن، به شناخت سازوکارهای شکلگیری و تحول پوستهی مریخ کمک بزرگی میکند.