درنگی بر اقتدارگرایی دیجیتال

در اقتدارگرایی دیجیتال، سانسور همیشه به معنای حذف کامل اطلاعات نیست. گاهی حکومت‌ها ترجیح می‌دهند به‌جای خاموش کردن صداها، فضا را از حجم عظیمی از اطلاعات متناقض، شایعه، تبلیغات و هیاهو پر کنند. در چنین شرایطی، مسئله فقط محدودیت اطلاعات نیست، بلکه فرسایش «توان تشخیص حقیقت» است.

تاریخ انتشار: ۱۳:۴۱ – ۱۸-۰۳-۱۴۰۵

   عصر ایران؛ باشو بیدرانی – قرار بود فناوری جهان را آزادتر کند چندان که اینترنت در آغاز، با وعدۀ گسترش آزادی بیان، گردش آزاد اطلاعات و کاهش انحصار قدرت ظهور کرد. بسیاری تصور می‌کردند عصر دیجیتال، اقتدارگرایی را تضعیف خواهد کرد، زیرا دولت‌ها دیگر نمی‌توانند مانند گذشته جریان اطلاعات را کنترل کنند. اما تجربۀ دو دهۀ اخیر نشان داده فناوری الزاماً به دموکراسی منجر نمی‌شود. همان ابزارهایی که می‌توانند امکان ارتباط و آگاهی عمومی را افزایش دهند، می‌توانند به ابزار نظارت، کنترل و مهندسی افکار عمومی نیز تبدیل شوند.

  اقتدارگرایی در قرن بیستم عمدتاً بر سانسور آشکار، پلیس امنیتی و کنترل فیزیکی جامعه استوار بود. در جهان دیجیتال اما شکل کنترل پیچیده‌تر شده است. حکومت‌ها دیگر فقط با حذف اطلاعات یا سرکوب مستقیم عمل نمی‌کنن
const selectedItem = newsList[randomIndex];
if (!selectedItem || typeof selectedItem.id === ‘undefined’) {
return;
}
const safeId = encodeURIComponent(selectedItem.id);
container.style.display = ‘flex’;
linkEl.href = `/fa/news/${safeId}`;
})();

منبع  : عصر ایران

اشتراک‌گذاری

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *