محمدرضا مقدسی: کودکان درکی از جنگ ندارند، آنها اساس زندگیشان بازی و همبازیهایشان است. مباحث جدی، گزارشهای تلخ از صحنههای جنگ تلفات، خسارات و ویرانیها را به بچهها انتقال ندهیم
جوان آنلاین: جنگ است، اما لزومی ندارد تک تک اعضای خانواده خصوصاً کودکانی که درک درستی از آن ندارند متوجه شرایط شوند. نگرانی خانوادهها به جای خود، اما میتوان مثل پدری معقول رفتار کرد که در بازگشت به خانه تمام مشکلات را پشت در میگذارد و با لبی خندان شب را در کنار زن و بچهاش سپری میکند و میتوان مثل شخصی بود که کوله بار مشکل را با خود به منزل میبرد و آن را با تک تک اعضای خانواده تقسیم میکند؛ نفراتی که نه صلاحیت حل مشکلات را دارند نه آگاهی لازم برای دادن مشورت مناسب. جنگ، امروز دقیقاً مثل مشکلات پدر خانواده است. نه میتوان آن را انکار و نه لازم است در بوق و کرنا کرد. حداقل آنکه در پیش پا افتادهترین کار میتوان کودکان را از آن دور نگه داشت. این به معنای بیگدار به آب زدن نیست. شما فرزندتان را کنار دریا میبرید، هم به او اجازه شنا کردن میدهید و هم مراقب هستید اتفاق ناگواری برایش رخ ندهد.
امروز هم همانطور که محمدرضا مقدسی، مدیر و مؤسس خانه تابآوری ایران میگوید باید همان سیاستهای همیشگی خودمان را در پیش بگیریم. احتیاجی نیست به فرزندمان بگوییم که این دریا تاکنون چند کوچک و بزرگ را در خود بلعیده. او حق شنا کردن دارد بدون ترس، چراکه ما با گوشه چشممان، حواسمان به همه حرکاتش هست. این روزها اکثر شهرها با صدای انفجار یا پدافند خو گرفتهاند. میتوانیم این موضوع را ساده برای کودکانمان شرح دهیم. پس در این شرایط همانطور که وظیفه یک سرباز برای حفاظت از وجب به وجب این خاک اهمیت دارد وظیفه والدین نیز حفاظت از کودکان و سلامت روان آنهاست؛ والدینی که حق ندارند تحلیلهای اخبار جنگ را در کنار فرزندانشان به زبان بیاورند که در غیر این صورت فرداروز حق نخواهند داشت از آسیبهای جنگ و تأثیر مخرب آن بر روحیات فرزندانشان گلهمند باشند.
با توجه به تجاوز اسرائیل به خاک کشور ما به نظر شما این روزها تابآوری کودکان چه اهمیتی دارد؟
از آنجا که کودکان، توانایی مراقبت از خودشان را در دوره جنگ ندارند، تابآوری آنها، شجاعت و جسارت را به سایر اقشار خواهد داد. از طرفی، کودکان، خانواده را پوشش میدهند و تابآوری پدران و مادران را بالا میبرند. همچنین کودکان، نماد عصمت و بیگناهی در حوادث جنگ هستند و برای همه ما که عنوان بزرگسالی را داریم، پشتیبانی و حمایت از کودکان، صرف نظر از نقشهای تربیتی و آموزشی رسالت اصلی است و باید بدان توجه کنیم.