پری چهرگان آسمانی در میلاد نور، زیارتگر سرای حسینی گردیدند تا نغمه خوان سروش هدایت و تهنیت گوی مولودی باشند کـه طلایه دار نور و سرسلسله آفتاب بود. مولودی پاک کـه بر پیشانی بلندش، مُهر بندگی حق نقش بسته بود. در دامان پرمهر سالار شهیدان، نغمه حیات سر داد تا پدر برای او نامی نیکو گزیند و حسین بن علی علیه السلام کـه در عشق بـه پدر، عاشقی شیفته و شیدایی دل سوخته بود، فرزند پاکش رابه يُمـن شمیم دل انگیز و روح افزای امیرمؤمنان علی علیه السلام ، بدین نام نهاد تا احیاگر خاطرات خوب پدر و مهربانی هاي زلال او باشد.
خورشید امامت
پس از شهادت امام حسین علیه السلام ، امامت و جانشینی آن حضرت بـه فرزندش حضرت سجاد علیه السلام رسید. در تاریخ آمده اسـت کـه وقتی امام حسین علیه السلام راهی عراق بود، نوشته ها و وصیت نامه اي را بعنوان امانت بـه اُمّ سَلَمه، یکی از همسران والامقام پیامبراعظم صلی الله علیه و آله وسلم سپرد و فرمود: «هر کـه اینها را از تـو بخواهد، امامت، شایسته اوست.» وقتی حضرت سجاد علیه السلام بـه مدینه بازگشت، انها را از ام سلمه طلبید.
مجلس امام
مردم در محضر امام سجاد علیه السلام تحت تأثیر هیبت و شکوه ایشان، یارای هرزه گویی و بیهوده گویی نداشتند، بلکه سکوتی همراه با ادب بر محلس امام حاکم بود. فَرَزْدَقِ شاعر، در وصف مجلس آن حضرت میگوید: «چشم ها از شدت حیا بـه زیر بود. هیچکس سخن نمیگفت مگر آن گاه کـه او لب بـه تبسّم می گشود ودر چنین وضع و حال، با فقیران و تهی دستان می نشست و غذا میخورد و انها رابه خانه خود دعوت میکرد و با ایشان مأنوس می شد».
تربیت علمی