ژانر پلیسی همواره یکی از جذابترین ژانرهای روایتگری در قاب تصویر بوده و هم در مدیوم سینما و هم در مختصات تلویزیون، همواره داستانهای مربوط به تقابل میان نیروهای پلیس با اشرار و تبهکاران، مورد استقبال مخاطبان بودهاند. به رغم تجربههای محدودی که سریالسازان ایرانی در چند دهه گذاشته در این ژانر داشتهاند، به بهانه آغاز پخش سریال پلیسی «الگوریتم» سراغ خاطرات تلویزیونی خود رفتیم تا این بار از منظر قطببندیهای مثبت و منفی در روایت، آنها را مرور کنیم.
به گزارش فیلمنیوز، شاید در میان نسل جدید، کمی این هیجان کمرنگ شده باشد اما «پلیسبازی» در میان نوجوانان، همواره یکی از بازیهای جمعی جذاب به شمار میرفته و بهعنوان یکی از گزینههای پرطرفدار در دورهمیهای دوستانه و فامیلی، برای گذران اوقات فراغت پیش کشیده میشود! راز جذابیت داستانهای پلیسی هم در تقابل میان دو قطب مثبت و منفی است؛ تقابل میان گروه نیروهای پلیس با تبهکارانی که اتفاقا بار اصلی داستان را به دوش میکشند و غالبا وقتی با تبهکارانی تیزهوش طرفیم، خروجی جذابتر هم میشود؛ مانند «پروفسور» در سریال دوستداشتنی «مانی هیست».سریالهای پلیسی در قاب تلویزیون خودمان هم همواره خوشاقبال بودهاند و معدود تجربههایی که در این ژانر به آنتن رسیدهاند، همواره حداقل استقبال مخاطب را هم داشتهاند. حالا سریال «الگوریتم» تازهترین نمونه است که همین قسمت اول آن نشانههایی امیدوارکننده در دل خود داشت و انتظارمان را برای یک داستان خوش رنگ و لعاب و یک کشمکش داغ میان پلیس و تبهکاران، بالا برد.به بهانه آغاز پخش این سریال سراغ بازخوانی خاطرات تلویزیونی رفتیم و سریالهای پلیسی را از منظر قطب منفی و مثبت مرور کردیم؛ طبیعتا در این مرور تمرکزمان روی سریالهایی بود که وجه پلیسی در روایت آن غالب بود و سریالهای کارآگاهی مانند «کارآگاه علوی» و «سرنخ» و یا سریالهای امنیتی مانند «خانه امن»، «گاندو» و سایر نمونههایی از این دست را در بازخوانی لحاظ نکردیم. مورد استثنایی «دزدوپلیس» با آن کمدی خاص و شخصیتهای دوستداشتنیاش را هم به نفع مقتضیات ژانر پلیسی و تمرکز بر موقعیتهای جدیتر، نادیده گرفتیم.