سریال «شکارگاه» به کارگردانی نیما جاویدی، چهارشنبه 5 شهریور با انتشار قسمت نهم به پایان رسید؛ سریالی خوشساخت که هم به لحاظ ساختار و هم محتوا با سریالهایی که این اواخر در پلتفرمها شاهد بودهایم تفاوت داشت. نیما جاویدی در «شکارگاه» تا حدودی به حالوهوای «سرخپوست» نزدیک شد و با ایجاد تعلیق در یک لوکیشن ثابت، مخاطبان را نه هفته با خود همراه کرد. علاوه بر پیچشهای داستانی متعدد و ساختار معمایی سریال، بازی بازیگران، طراحی صحنه و لباس، گریم و … هم باعث شد با وجود برخی نقدهایی که به اثر وارد است، در طول مسیر از تماشای آن لذت ببریم. «شکارگاه» در نقطه پایانی باز هم مخاطبانش را غافلگیر کرد. گرچه این پایانبندی تا حدی گلدرشت به نظر میرسید اما بهرحال دور از ذهنترین گزینه بود.
به گزارش فیلمنیوز، نیما جاویدی بعد از ساخت فیلم سینمایی «ملبورن» و «سرخپوس» و سریال «آکتور» برای شبکه نمایش خانگی، اینبار با «شکارگاه»، سریالی را در فضایی به نسبت جدید تجربه کرد. به بهانه پایان سریال، نگاهی داریم به ابعاد مختلف آن.