سریال احضار گناه دارد، دقیقا با همین عبارت عامیانه و شاید نامانوس برای چسبیده شدن به یک فیلم و سریال میخواهیم صحبت درباره آن را شروع کنیم. هرچند بخشی از این بیچارگی بر گردن خود …
سریال احضار گناه دارد، دقیقا با همین عبارت عامیانه و شاید نامانوس برای چسبیده شدن به یک فیلم و سریال میخواهیم صحبت درباره آن را شروع کنیم. هرچند بخشی از این بیچارگی بر گردن خود کارگردان است که انتخابهای عجیب و غریبی برای بازیگران نقش اصلی خود داشته اما عمده آن به بستری برمیگردد که احضار در آن پخش میشود. صدا و سیما و قوانین پنهان و نانوشتهای که در تولید محصولاتش وجود دارد باعث شده که «قافیه» به تنگ آید و شاعر هم به اصطلاح به جفنگ آید. جفنگ هم در لغتنامه دهخدا یعنی بیسروته و پوچ؛ چیزی که برازنده سریال احضار است. با نقد سریال احضار یا بهتر بگویم، خوانشی از این سریال همراه ویجیاتو باشید.
تا به امروز چندین قسمت از سریال رمضانی شبکه یک پخش شده، شبکهای که در سالهای مختلف گاهی میزبان یک سریال ماورایی میشود. «علیرضا افخمی» کارگردان این سریال پیشتر با آثاری چون اغما و او یک فرشته بود خودش را در این ژانر محک زده بود، عناوینی که در زمانه خودشان کم و بیش حرفهایی برای گفتن داشتند و لااقل به خاطر بازیگرانشان توانستند قسر در بروند و سرتاسر ضعف نباشند. زمانهای که این آثار پخش شد البته قیاس آثار داخلی با خارجی برای مخاطبین کمرنگتر بود و دسترسی به عناوین تاپ دنیا به این سادگی دنیای امروز ما نبود؛ یعنی به سادگی کلیک کردن روی یک اپلیکیشن.