درباره اکبر عبدی/ آقای خنده و خاطره

سینماسینما، سید محمد حسینی

اکبر عبدی از حافظه عاطفی این سرزمین پاک‌شدنی نیست؛ همان‌گونه که نام‌هایی چون فردین، خسرو شکیبایی و بهروز وثوقی، در خاطره جمعی ایرارار دهیم، درمی‌یابیم که سینما، پیش از هر چیز، هنر مردم است و تلویزیون، فراگیرترین پنجره‌ای است که بازیگر را به دورترین خانه‌ها و روستاها می‌رساند؛ تا کنار سفره پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌ها نیز عضوی از خانواده شود.
اکبر عبدی آقای خنده و خاطره، این همه شیرینی و رهایی از کلیشه و ژست، در یک انسان جمع شدن نشانه نبوغ و استعداد ذاتی است.
او ساز می‌زند و می‌رقصد و می‌خواند و می‌خندد و می‌خنداند.

اکبر عبدی با این همه حضور صمیمی، شیرین و ماندگار، چگونه می‌تواند از خاطره جمعی مردم ایران پاک شود؟ او نه‌تنها می‌ماند، که سال‌ها بعد نیز در لبخندها، دیالوگ‌ها و خاطرات چند نسل، زنده خواهد بود.