رضا توفیقجو | هنگامی که جان کِیج قطعه 4:33 (چهار دقیقه و سی وسه ثانیه) را در سال 1952 در ماوریک کنسرت هال (Maverick Concert Hall) نیویورک در ووداستاک (Woodstock) اجرا می کرد ، کسی چه می دانست که قطعه ی سراسر سکوت او بتواند یکی از مهم ترین قطعات موسیقی در قرن بیستم باشد!
در این زمانِ چهاردقیقه و سی و سه ثانیه، تکنوازِ(سولیست)پیانو پشت پیانو نشست، عینک به چشم گذاشت، درپوش پیانو را باز کرد، نگاهی به برگه نت ها انداخت و درپوش را بست و ثانیه شمار ساعت را زد. او سه بار با پایان زمان بندی هر ثانیه شمار در سه موومنت این کار را تکرار کرد. سپس در پایانِ اجرا درپوش پیانو را باز کرد و به نشانه احترام به مخاطبانش ایستاد و تعظیم کرد سپس از صحنه خارج شد. آنچه کیج بعنوان آهنگساز این قطعه نوشته بود، هیچ بود، هیچ نتی غیر از سکوت.کِیج حتی یک نت را به صدا درنیاورد و تنها صدای محیط (آمبیانس و همهمه خفیف تماشاگران) در سالن بود که شنیده شد.