09 / 11 /1404
حجت الاسلام والمسلمین داوود مهدوی زادگان در یادداشتی نوشت: چند باری که برای دیدار با دانشمند متعهد و دغدغهمند کشورمان آقای دکتر مهدی گلشنی فیض حضور در دانشگاه شریف را پیدا کردم درباره شرافت این دانشگاه در فکر فرو رفتم. به گمانم این دانشگاه به سان دانشگاه ایرانی نه فقط به اسم که به رسم هم شریف است. اما شرافت اسمی آن از نام شهیدی (سید مجید شریف واقفی) گرفته شده که در دوران ستم شاهی به دلیل مخالفتش با تغییر ایدئولوژی سازمان مجاهدین خلق (سازمان منافقین) و پایبندی او بر اعتقادات مذهبی توسط اعضای مارکسیست سازمان به طرز فجیع ترور میشود.
اما شرافت معنوی دانشگاه شریف در رسم انقلابی و مردمی و استکبار ستیزی آن است. قرار بود این دانشگاه فارغ التحصیلانی خدمت گذار به رژیم ستم شاهی عاری از مهر و انسانیت تربیت کند. ولی گفتمان انقلاب اسلامی با این نگاه و غایت طاغوتی از دانشگاه ایرانی در افتاد و سویه انقلابی به آن داد. نگاه انقلابی دانشگاه در همان مردمی بودن آن است. از آن پس، دانشگاه در خدمت مردم قرار گرفت. شریف همانند دیگر دانشگاههای ایران در مسیر پیشرفت و ترقی سامان گرفت. دملت کاملاً متوجه این حقیقت شده است که از عوامل رئیسه در استواری و مقاومت مردم ایران پویایی دانشگاه ایرانی در چرخه پیشرفت و توسعه است؛ و راه از کار انداختن پویایی دانشگاه ایرانی و تبدیل آن به دانشگاهی ایستا و بی خاصیت، گرفتن رسم شریف بودن است؛ یعنی باید هویت انقلابی و مردمی و ضد استکباری را از دانشگاهها گرفت. هدف آن است که شریف را به دوران استبداد عاری از مهری باز گردانند. همان دورانی که دانشگاه هویت تشریفاتی و ویترینی داشت و نخبه گان برترش هم به دنبال مهاجرت در خدمت نظام سلطه قرار گیرند. لکن استاد و دانشجوی دانشگاه ایرانی اسلامی بر میثاقی که با انقلاب اسلامی و امام و شهدای میهن بسته است ثابت قدم و مقاوم ایستاده است. دانشگاه ایرانی نه خود به عقب باز میگردد و نه میگذارد بار دیگر استبداد و استکبار به دست عوامل مزدور داخلی و خارجی بر ملت استیلا پیدا کنند. انشاء الله