دانشگاههای بزرگی چون تهران، علامه طباطبایی، تربیت مدرس و خوارزمی بیش از هشت ماه است که با سرپرست اداره میشوند. مهلت قانونی شش ماههی سرپرستی آنها مدتهاست به پایان رسیده، اما گویا هیچکس عجلهای برای تعیین تکلیف نهایی این مراکز علمی ندارد.
به گزارش سرویس اجتماعی تابناک، هر روز بر جمع سرپرست های دانشگاههای کشور افزوده می شود و حتی تکلیف آنها هم که دوره سرپرستی شان هم تمام شده است، مشخص نیست و روندی غیرقانونی درباره آنها جریان دارد. وزیر علوم هم که می گوید پیش از اینها، بعضی از دانشگاهها حتی با چهارسال سرپرستی مدیریت می شدند!
وزیر علوم در توضیح این وضعیت میگوید: “برای نصب رئیس دانشگاه با توجه به حساسیتی که وجود دارد یک نظامات حقوقی و فرایند قانونی دیده شده است.” او به فرآیند طولانی استعلام از نهادهای مختلف اشاره میکند و میافزاید: “گرفتن استعلام از چندین مرجع جداگانه، به خودی خود زمانبر است.” اما پرسش اینجاست که آیا این تعللهای چندماهه واقعاً ناشی از پیچیدگیهای اداری است یا عوامل دیگری در کار است؟
در گوشهای از این ماجرا، شورای عالی انقلاب فرهنگی قرار دارد که با وجود حضور رئیس جمهور و وزرای کلیدی، در سال گذشته تنها سه جلسه برای بررسی صلاحیت روسای دانشگاهها تشکیل داده است. نتیجه؟ تأیید صلاحیت روسای حدود ۱۰ دانشگاه. این در حالی است ضعیت کنونی دانشگاههای کشور نیازمند عزمی جدی برای تغییر است. اگر قرار است دانشگاهها نقش خود را در پیشرفت علمی کشور ایفا کنند، ابتدا باید از این بلاتکلیفی مدیریتی خارج شوند. شاید وقت آن رسیده که مسئولان به جای توضیح طولانیتر شدن فرآیندها، راهحلی برای کوتاهکردن این مسیر پرپیچوخم پیدا کنند. تعلل و تعطیلی در کار دانشگاهها، مخصوصا در شرایط فعلی پیشرفت علمی کشورهای دنیا و منطقه، جایز نیست. مخصوصا این که روسای جدید هم بعد از انتخاب، باید دوره ای را به عنوان سرپرست فعالیت داشته باشند.
آخرین صحنه از این نمایش بلندمدت کی به پایان میرسد؟ پاسخ این پرسش را باید در تصمیمگیریهای آتی مسئولان جستجو کرد. اما تا آن زمان، دانشگاههای کشور همچنان با سرپرستهایی اداره خواهند شد که نه میتوانند برنامهای بلندمدت داشته باشند و نه میدانند فردا چه سرنوشتی در انتظارشان است.