22 / 06 /1404
به گزارش خبرنگار آنا، وقتی جنگ یا بحرانی فراگیر رخ میدهد، اولین چیزی که دستخوش آشوب میشود، آموزش است. کلاسهای درس تعطیل میشوند، دانشگاهها خاموش میمانند و چشمانداز هزاران دانشجو بهیکباره در ابهام فرو میرود. تجربههای جهانی نشان دادهاند که آموزش در چنین موقعیتهایی نه یک «امتیاز»، بلکه یک «ضرورت حیاتی» است؛ چرا که دانشگاهها تنها محل انتقال دانش نیستند، بلکه سنگر هویت فرهنگی، پایداری اجتماعی و استقلال فکری یک ملت به شمار میروند.
با این حال، تجربهی پاندمی کرونا به ما یادآوری کرد که آموزش مجازی در ایران هنوز با کاستیهای زیادی همراه است: زیرساختهای شکننده، سرعت پایین اینترنت، ناآشنایی استادان و دانشجویان با فناوریهای آموزشی و محدودیت دسترسی در بسیاری از مناطق. همین نقاط ضعف باعث شده است این پرسش جدی مطرح شود که اگر فردا جنگی رخ دهد، آیا دانشگاههای ایران توان ادامه آموزش در بستر دیجیتال را دارند؟ آیا فناوریهای نو، بهویژه هوش مصنوعی، میتوانند جای خالی استادان، کلاسهای حضوری و حتی ارتباط انسانی را پر کنند؟
در همین راستا، برای بررسی این پرسشها و بررسی چشمانداز آموزش در دوران بحران، با علی شاکر، دکترای علوم ارتباطات اجتماعی از دانشگاه علامه طباطبایی، پژوهشگر هوش مصنوعی و مترجم گفتوگو کردهایم.