عشق یکی از مهمترین و در عین حال گیج کنندهترین احساسهای بشری است. ذهن انسان به طور طبیعی تمایل دارد با دیگران ارتباط برقرار کند و بنابراین ما تنهایی و نادیده گرفته شدن را به عنوان تهدیدهای زجرآوری برای بقای خود میبینیم.
چه برای دلایل زیستی و چه فرهنگی، اکثر ما باور داریم که برای رضایت کامل از زندگی نیاز به یک رابطۀ عشقی طولانی داریم. با اینحال، واقعیت این است که عشق لزوماً یک موقعیت طولانی و تغییرناپذیر نیست، و البته چیزی هم نیست که بتوانیم خارج از خود پیدا کنیم.
در عوض، پتانسیل دوست داشتن در حقیقت درون هر یک از ما وجود دارد – عشق یک تمایل است که قلب خود را به روی دیگران باز کنیم و به آنها اهمیت بدهیم.