عبدالرضا نعمتاللهی کارگردان مستند «پس از مرگم» در گفتوگو با خبرنگار فرهنگی تابناک، درباره این مستند گفت: این فیلم درباره علی صفایی حائری است؛ روحانی پیشرویی که در زمان حیاتش قدر ندید و تا سالها آثار و مجالسش با محدودیتهایی همراه بود. اما بهتدریج موردتوجه قرار گرفت و جای خود را در میان مخاطبانش گشود.
وی افزود: اینکه چرا سراغ شخصیت علی صفایی رفتم از علاقه شخصیام به او آغاز شد و بعد با شروع تحقیق به کمک دوست عزیزم مهدی نوری که پژوهشگر کار بود بهتدریج گسترش یافت و شکل گرفت. فکر میکردم صفایی کسی است که حرفها و نگاهش هنوز تازه است و کار میکند و میشود به آدمها توصیهاش کرد. او را از ده، پانزده سال پیش میشناختم، سخنرانیهایش را گوش داده بودم و از او خوشم میآمد. گذشته از حالوهوا و نگاه و سیروسلوک متفاوتش، زندگی خودش هم برایم بسیار جذاب و پرکشش بود. تجربهها و دردسرهایی که کشیده و سرسختیاش در مواجهه با مشکلات برایم عجیب بود. فکر میکردم میشود مستندی دربارهاش ساخت و نتیجهاش شد «برای پس از مرگم» که نام یکی از نوشتههایش هم هست.
اینکارگردان درباره مستندش که اینروزها در حال اکران در فضای مجازی است، در پاسخ به اینسوال که چرا یک روشنفکر دینی توسط عدهای مورد غضب قرار از ما قربانی میگیرد. بازخوانی مورد صفایی شاید بتواند نرخ تکرار آنها را کم کند. مرور مصائبی که بر او گذشت و برآوردهای غلطی که دربارهاش وجود داشت هنوز هم راهگشاست. بهعلاوه نحوه مواجهه صفایی با این موانع و مشکلات هم بسیار جالبتوجه است.
کارگردان مستند «پس از مرگم» درباره پخش مستندها از بسترهای فضای مجازی و VOD ها گفت: این موضوع به دیده شدن مستندها بسیار کمک میکند، اما به شرطی که رویکردی فعالانهتر داشته باشند. انتخابها را دقیقتر کنند، دستهبندیهای متنوعی بهمنظور دسترسی آسان مخاطب به انواع فیلم مستند فراهم کنند، بهروز باشند و درعینحال به نمونههای کلاسیک فیلم مستند نیز توجه کنند. مستند را محصول دست چندمِ پس از آثار نمایشی یا جُنگهای سرگرمی ندانند و در یککلام جدیاش بگیرند.