06 شهریور 1402 – 09:51
دهه ۲۰ میلادی در قرن بیستم عصر طلایی اکتشافات مهم باستانشناسی است. این دهه که با کشف بزرگِ مقبره «توتعنخآمون» توسط «هاوارد کارتر» در سال ۱۹۲۲ میلادی آغاز شد، با یک اکتشاف شگفتآور دیگر به پایان رسید؛ مقبرههای دستنخورده سلطنتی و بینالنهرینی متعلق به بیش از ۴۰۰۰ سال قبل در شهر باستانی «اور» که در فاصله ۲۲۵ کیلومتری از «بابل» در عراق امروزی واقع شدهاند و توسط «لئونارد وولی» کشف شدند. این مقبرهها ساخته فرهنگ باستانی سومر بودند.

به گزارش سیتنا، کشف مقبرهها نه تنها به دلیل کمیت و کیفیت اشیاء یافتشده، بلکه به دلیل اطلاعات ارزشمندی که درباره سنتهای خاکسپاری سومریها ارائه میکردند، به صدر اخبار دو سوی اقیانوس اطلس تبدیل شد. از جمله آثار کشفشده به جواهرات و سازهای موسیقی بسیار نفیس و همچنین تعداد زیادی جسد خدمتکاران و سربازانی میتوان اشاره کرد که در کنار فرمانروایان مرده خود دفن شده بودند.
علاقهمندی به فرهنگ باستانی بینالنهرین از اواخر قرن نوزدهم بین عموم مردم و متخصصان افزایش پیدا» از طریق تلگراف به همکاران خود اطلاع داد، از زبان لاتین استفاده کرد، به این امید که رمزگذاری او راز را محفوظ نگه دارد.
اکتشافات این باستانشناسان اطلاعات زیادی را درباره سنتهای خاکسپاری سومریها ارائه کرد. بر این اساس و با توجه به ۲۵ جسدی که در مقبره «ملکه پوآبی» و ۷۵ جسدی که در مقبره همسرش کشف شد، فرضیه قربانی کردن انسانها در آن مقطع تاریخ مطرح شده است.
«وولی» علاوه بر ۱۶ مقبره سلطنتی، حدود ۶۰۰ گور نیز پیدا کرد که کارشناسان قدمت آنها را ۲۶۰۰ تا ۲۳۰۰ پیش از میلاد تعیین کردند. برخلاف حفاریهای قبلی که در آنها اغلب آسیبهای جبرانناپذیری به محوطههای باستانی وارد میشد، حفاریهای وولی دقیق بود. اکتشافات او بازتاب عمیقی بر نحوه برداشت از بینالنهرین باستان داشت و همچنان دارد. پیچیدگی مکان، حضور شخصیتهای سلطنتی و شواهد قربانی کردن انسان به یک فرهنگ سیاسی و مذهبی پیچیده اشاره میکند که باعث ایجاد بحثهای پرشور درباره زندگی در آن دوران دور، شده است.
انتهای پیام
