۱۸:۰۵ – ۱۳ تير ۱۴۰۵
همه ستارههای جام جهانی، جام را بالای سر نمیبرند؛ بعضیها فقط کافی است یک بار مقابل چشمان دنیا بایستند تا سرنوشتشان برای همیشه تغییر کند.
باشگاه خبرنگاران جوان – تا چند هفته قبل، او برای بیشتر فوتبالدوستان جهان نامی ناآشنا بود؛ دروازهبانی که بیشتر عمر حرفهایاش را دور از نور رسانهها، در باشگاههایی نهچندان مطرح سپری کرد و هیچگاه طعم شهرت جهانی را نچشید. جام جهانی برای او فقط یک تورنمنت نبود؛ آخرین فرصت مردی بود که میدانست شاید دیگر چنین صحنهای در زندگیاش تکرار نشود. اما فوتبال گاهی زیباترین پاداشها را درست زمانی میدهد که کمتر کسی انتظارش را دارد.
نمایش اعجابانگیز ووزینیا در نخستین مسابقه کیپورد مقابل اسپانیا، همه معادلات را به هم زد. او با مهارهای متوالی برابر یکی از خطرناکترین خطوط حمله جهان، نهتنها کشورش را به یک تساوی تاریخی رساند، بلکه در عرض چند ساعت به پدیده جام جهانی تبدیل شد. صفحهای که پیش از آغاز مسابقات تنها دهها هزار دنبالکننده داشت، ناگهان منفجر شد؛ میلیونها نفر از سراسر دنیا او را پیدا کردند، تشویقش کردند و دکمه دنبال کردن را زدند.
موج محبوبیت او آنقدر سریع بود که در کمتر از سه هفته شمار دنبالکنندگانش از حدود ۵۰ هزار نفر به بیش از ۱۷ میلیون رسید و سپس از مرز ۲۰ میلیون نیز عبور کرد؛ اتفاقی که کمتر ورزشکاری در تاریخ شبکههای اجتماعی تجربه کرده است.
اما شاید ارزشمندترین هدیهای که این جام جهانی به او داد، نه شهرت بود و نه قراردادهای تبلیغاتی. ووزینیا بارها گفته بود بزرگترین آرزویش این است که مادرش یک بار او را در جام جهانی از نزدیک ببیند. آرزویی که سرانجام محقق شد و مادرش با تدارک ویژه خود را به محل برگزاری مسابقات رساند تا شاهد درخشش پسرش باشد؛ تصویری که برای هر پسری، از هر جام و هر جایزهای ارزشمندتر است.