آرتین زهرابی
شاید تمام بحثهای این روزهای فوتبال ایران را بتوان در یک سؤال خلاصه کرد؛ سؤالی که هنوز هیچکس حاضر نیست صادقانه به آن پاسخ بدهد.
بگذارید همه جنجالهای بیهوده را کنار بگذاریم. بگذارید جدالهای بیثمر با منتقدان، غوغای رسانهای پیرامون بیرانوند و حتی ادعاهای بزرگ درباره «تاریخسازی» امیر قلعهنویی را در لایههای خاکسپاری این تیم دفن کنیم. حتی اگر فرض کنیم ما با بهترین مربی تاریخ و یک تیم بیرقیب روبرو هستیم، باز هم یک واقعیت تلخ و غیرقابلانکار بر ما سایه انداخته است: ما یک جنایت تاریخی مرتکب شدیم: جنایت بر روی یک فرصت!
در دنیای فوتبال، فرصتها مثل ستارههای دنبالهدار هستند؛ هر چند دهه یکبار از آسمان ما عبور میکنند و اگر آنها را شکار نکنیم، دیگر هرگز باز نمیگردند. در ساختار جدید جام جهانی با ۴۸ تیم، تقدیر فوتبال یک مسیر مستقیم و بیدغدغه را پیش پای ما گذاشته بود. حضور نیوزیلند در این گروه، نه یک چالش، که یک تخفیف بزرگ برای صعود بود. این همان لحظهای بود که فوتبال به ما میگفت: «حالا وقت آن است که بر تخت پادشاهی بشینی!»