فیلم «داستان سلیمان» که سالگذشته میلادی در سینمای فرانسه ساخته شده، یکی از فیلمهای خوب و درخشان با سوژه مهاجران است. این فیلم با نگاهی انسانی و واقعگرایانه، زندگی یک پناهجوی گینهای را در پاریس به تصویر میکشد که در آستانه مصاحبه پناهندگی، باید داستانی ساختگی را حفظ کند.
جوان آنلاین: پس از مهاجرت گسترده مردمانی از کشورهای آفریقایی و آسیایی به اروپا در یک دهه اخیر، حالا مهاجران و دغدغهها و سبک زندگیشان به سوژه فیلمهای سینمایی تبدیل شده است. تا پیش از این اگر دوربین فیلمسازان مهاجران را از زاویهای دورتر رصد و جنس دیگری از مشکلات و مسائل آنان را روایت میکرد، حالا مهاجران در بطن داستان قرار دارند و نقش اول را بازی میکنند.
فیلم «داستان سلیمان» که سالگذشته میلادی در سینمای فرانسه ساخته شده، یکی از فیلمهای خوب و درخشان با سوژه مهاجران است. این فیلم با نگاهی انسانی و واقعگرایانه، زندگی یک پناهجوی گینهای را در پاریس به تصویر میکشد که در آستانه مصاحبه پناهندگی، باید داستانی ساختگی را حفظ کند. این فیلم با بازی درخشان ابو سانگاره و کارگردانی دقیق بوریس لوژکین، توانسته است توجه منتقدان و مخاطبان را جلب کند و به یکی از آثار برجسته سینمای مهاجرت در سالهای اخیر تبدیل شود.
مشقتهای بیپایان سلیمان
سلیمان (با بازی سانگاره) بهتازگی از گینه به پاریس آمده و شبها را در پناهگاه بیخانمانها میگذراند و روزها با دوچرخه و با استفاده از حساب کاربری «قرضی» که بابتش باید بخش بزرگی از درآمدش را به صاحب اصلی، امانوئل بپردازد، غذا پیک میکند. این زندگیای سخت و طاقت فرساست که در آن باید با فهرستی بیپایان از ضربالاجلها مقابله کند: نه فقط زمانبندیهای اپلیکیشنی که مدام صدا میدهد، بلکه جدول زمانی مترو، قرارهای اداری برای مدارک و ساعت اتوبوسهایی که منتظر کسی نمیمانند و این تازه برای روزهای خوب است، چون گاهی لازم است از این سر شهر تا آن سرش برود تا امانوئل را برای تأیید چهره در یکی از چکهای تصادفی اپلیکیشن پیدا کند.