به گزارش همشهریآنلاین، دربی۱۰۶ استقلال و پرسپولیس که در فضایی غریب و با ظرفیت محدود ورزشگاه اراک برگزار شد، نهتنها نتوانست انتظارات را برآورده کند بلکه تصویری ناامیدکننده از وضعیت لیگ ایران ارائه داد. تساوی بدون گل در مصافی که چمن بیکیفیت زمین بر آن سایه افکنده بود، به وضوح نشان داد که ۲تیم بیش از آنکه به فکر کسب ۳امتیاز و ارائه یک نمایش هجومی باشند، نگران نباختن و حفظ موقعیت خود در جدول هستند. این مسابقه که پیشبینی میشد یکی از جذابترین دربیهای سال باشد، به یک بازی محتاطانه و بیروح تبدیل شد؛ جایی که در دقایق پایانی، رضایت ۲تیم به تساوی آشکار بود و گویی ترس از شکست بر انگیزه پیروزی چیره شده بود. این روند انتقادی، بیش از هر چیز، ریشه در رویکرد تاکتیکی محتاطانه و عدمجسارت سرمربیان دارد که حاصل آن دربیای سرد و کسلکننده برای تماشاگران (چه آنها که در ورزشگاه بودند و چه آنها که پای گیرندهها نشستند) بود.
دربی بزرگ پایتخت، سرانجام پس از تمام کشوقوسها، شایعات و حواشی بیپایانش، به اراک رسید، اما هنوز سوت آغاز بازی زده نشده بود که آنچه بیش از تاکتیک مربیان و ساقهای ستارههای میلیاردی به چشم آمد، کیفیت فاجعهبار، ناهموار و رنگورورفته چمن بود؛ زمینی که با آن وصلهپینههای ناهمگون و بخشهای کچلشده، بیشتر به یک زمین خاکی آبخورده در محلات قدیمی میماند تا میزبانی برای ویترین فوتبال باشگاهی ایران. توپی که روی این ناهمواریها مدام پله میشد و بازیکنانی که برای ارسال یک پاس زمینی ساده باید با پستی و بلندیهای چمن میجنگیدند، نخستین قربانیان این انتخاب عجیب شدند. گویی تمام آن جنجالها برای انتقال بازی به خارج از تهران، تنها به این نقطه ختم شد که حساسترین نبرد فصل، روی فرشی برگزار شود که نه در شأن نام پرسپولیس و استقلال است و نه مجالی برای نمایش زیباییهای فنی فوتبال باقی میگذارد؛ تصویری که در لحظات ابتدایی توی ذوق هر بینندهای زد و کیفیت فنی بازی را زیر سایه سنگین خود برد.