به گزارش سرویس سیاسی تابناک، مسعود پزشکیان، نه مثل سید محمد خاتمی ، سخنرانی های شسته رفته و شیک(!) می کند؛ نه مثل محمود احمدی نژاد، اهل حرف های بزرگ و جنجالی آخر الزمانی است، مسعود پزشکیان نه وعده های بزرگ و شوآف های هیجانی میدهد نه قربان صدقه مردم می رود، پاهایش روی زمین سیاست است نه آسمان آن! مسعود پزشکیان نه مثل حسن روحانی “موضع از بالا” و تکبر آمیز دارد و نه ذهن پیچیده و تحلیلی دارد و نه سالها در مغز استخوان نظام بوده،مسعود پزشکیان نه مانند مرحوم رئیسی؛ سخنانش کاملا در چارچوب گفتمان و شعارهای رسمی و صداوسیمایی است و نه هنوز نماد وضع موجود شده است… او مسعود پزشکیان است، نمی تواند چیزی جز خودش باشد.
به یک معنا مسعود پزشکیان اصلا سیاستمدار نیست و به یک معنا بشدت سیاستمدار است یا می تواند باشد: او از شدت صداقت، حرف هایی را می زند که هیچ سیاستمدار و رئیس جمهوری تاکنون نگفته است: مثلا با سادگی هر چه تمام تر بعد از یک سخنرانی رسمی می گوید : خیلی خراب نکردم که؟! یا در عکس یادگاری با خانواده شهید ارمنی، روی دسته مبل می نشیند!
مسعود پزشکیان، فارغ از همه نقاط ضعف اش، از این لحاظ یک فرصت برای ایران است، او با خودمانی صحبت کردن درباره سیاست و کاهش توقعات آرمانی از سیاستمداران و ارائه چهره یک سیاستمدار مردمی و کم ادعا، راه را برای واقعی تر شدن سیاست در ایران گشوده است، راهی که در آغاز آن هستیم، راهی میان آرمان و واقعیت، بدگمانی و خوش گمانی، امید و ناامیدی، راهی وسط که می تواند با تکمیل آن توسط نخبگان جامعه و رسانه ها، فضای جدیدی را برای سیاست ایران بگشاید.
داوود اردشیر شیرالی
نظر شما چیست؟ مسعود پزشکیان را تاکنون چطور یافتید؟