به گزارش خبرنگار آنا، خیابانها، بهعنوان یکی از مهمترین عناصر ساختار شهری، نه تنها مسیرهای عبور و مرور نیستند بلکه عرصهای زنده و پویا برای تعاملات اجتماعی، فرهنگی و حتی سیاسی محسوب میشوند. هر خیابان، با هویت، تاریخ و تجربههای اجتماعی خود، بخشی از روایت شهری و خاطره جمعی مردم را شکل میدهد و امکان مواجهه انسانها با یکدیگر و با فرهنگ شهری را فراهم میآورد.
بررسی ماهیت خیابان و تفاوت آن با فضاهایی چون کوچه، محله، پارک یا جاده، نشان میدهد که خیابانها علاوه بر بعد فیزیکی، ساحت معنایی و اجتماعی نیز دارند که تأثیر عمیقی بر هویت شهر و ساکنان آن میگذارد. در ایران معاصر، شکلگیری خیابان به سبک مدرن تحت تأثیر روند مدرنیزاسیون اروپایی و سیاستهای دوره پهلوی بوده است، بهطوریکه خیابانهایی همچون ناصرخسرو، لالهزار و انقلاب نمونههای اولیه برخورد با الگوهای شهری مدرن بهشمار میروند. این تحولات نه تنها ساختار فضایی شهر را تغییر دادند، بلکه خیابانها را به عرصهای برای سیاست، اعتراض و رخدادهای اجتماعی تبدیل کردند.
محمدعلی روزبهانی، عضو هیئت علمی دانشکده علوم نظری و مطالعات عالی دانشگاه هنر و معاون فرهنگی سابق دانشگاه هنر در گفتوگو با خبرنگار آنا با تأکید بر ضرورت فهم ماهیت خیابان اظهار کرد: خیابان را نمیتوان با کوچه، محله، پارک یا حتی جاده و بزرگراه یکسان دانست. به گفته وی، جاده مسیری است که انسان را به مقصدی دور هدایت میکند و بزرگراه محل عبور سریع و بدون مکث است، اما خیابان فضایی است که زندگی شهری در آن جریان دارد و انسان در آن با هویتهای اجتماعی و فرهنگی مختلف مواجه میشود. وی افزود خیابان زمانی معنا پیدا میکند که دارای هویت باشد و در غیر این صورت تفاوتی با مسیرهای عبوری نخواهد داشت.