به گزارش فرادید، آشنای براونینگ چندان از مزۀ خون براونینگ راضی نبوده است. براونینگ میگوید: “او گفت که خون من آنقدر که باید مزهاش متالیک نبوده و قدری از این موضوع ناامید بود. ظاهراً رژیمغذایی، آب موجود در خون و گروه خونی فرد، تغییرات ریزی در مزۀ خون ایجاد میکنند. پس از آنکه براونینگ و دوستش مراسم “تغذیه” را به پایان رساندند، به مرکزی خیریه رفتند تا میان بیخانمانها غذا پخش کنند.
براونینگ که خود اذعان دارد که به فوبیای سوزن دچار است، خیلی مشتاق به شرکت در مراسم تغذیه نبود. او میگوید: “راستش من خیلی از این که چیزی نوک تیز به پوستم نزدیک شود میترسم.” اما او که در دانشگاه ایالتی لوییزیانا پژوهشگر است، حاضر بود به خاطر تازهترین پروژهاش به این کار دست بزند؛ پروژۀ او مطالعهای مردمشناسانه است که بناست بر روی جامعۀ “خونآشامان واقعی” نیواورلئان انجام شود.
آیا نوشیدن خون یک آیین مذهبی، هذیان یا تفریح است؟ براونینگ پیش از آنکه با خونآشامی آشنا شود، تصور میکرد که چیزهایی که از خونآشامان نیواورلئان شنیده بوده، واقعیتی آمیخته با تخیل است. “من فکر میکردم این آدمها خالیبندهایی هستند که زیادی رمانها خونآشامی خواندهاند.”
برای مشاهده کامل مطب کلیک کنید