به گزارش مجله خبری نگار، در سالن چوبی یک معبد قدیمی در کیوتو، راهبی ژاپنی آرام بر سر میزی کهنسال نشسته است. در سکوتی که تنها با صدای نرم کشیدهشدن قلممو بر کاغذ شکسته میشود، جوهر سیاه در الیاف سفید کاغذ فرو میرود. هر خط نهتنها کلماتی برای ساخت معنا، که انعکاسی از ذهن و جان اوست. در همان لحظه، هزاران کیلومتر دورتر، در کارگاه کوچکی در اصفهان، هنرمندی با قلم نی بر کاغذی ابروباد، بیتی از حافظ را مینشاند؛ او هم فرم و معنا را تلفیق کرده تا حکمت شعر حافظ بر جانش بنشیند. در فرهنگ ایرانی و جهان اسلام، خوشنویسی چیزی فراتر از هنر است؛ زبان ایمان، ادب و هویت است. از نگارش آیات قرآن در خطوط نسخ و ثلث گرفته تا ثبت اندیشههای بزرگانی، چون بیدل، مولانا و سعدی به مدد نستعلیق، در طول قرنها برای ما ایرانیان این هنر همیشه ابزاری بوده برای ثبتِ آنچه ارزش معنوی و فرهنگی دارد. خلاصه اینکه هنر خوشنویسی در دنیا بهخصوص مشرق زمین جایگاهی ویژه دارد برای تصفیه روح، ثبت اندیشهها و. شاید به همین دلیل است که جهان، در تقویم خود روز جهانی خوشنویسی را دارد؛ مناسبتی که هر سال در دومین چهارشنبه ماه اوت، به عاشقان قلم و کاغذ یادآوری میکند که حتی در این عصر دیجیتال، دستخط انسان همچنان منحصربهفرد و بیجانشین است. روزی برای قدردانی از آن هنری که هم در شرق آسیا با فلسفه و ذهن آگاهی پیوند دارد و هم در ایران و جهان اسلام، پل میان کلام الهی، شعر جاودان و روح آدمی است.