فناوری خورشیدی در سال جاری میلادی از جایگاه یک گزینه مکمل در سبد انرژی کشورها فاصله گرفت و به یکی از ارکان اصلی برنامهریزی اقتصادی، امنیت انرژی و سیاست صنعتی دولتها تبدیل شد.
به گزارش خبرنگار مهر؛ سال ۲۰۲۶ را میتوان نقطه عطفی در تاریخ صنعت انرژی خورشیدی دانست. اگر در دهههای گذشته توسعه انرژی خورشیدی عمدتاً با اهداف کاهش انتشار گازهای گلخانهای و مقابله با تغییرات اقلیمی توجیه میشد، اکنون مجموعهای از محرکهای جدید، از جمله افزایش شتابان تقاضای جهانی برق، توسعه مراکز داده و هوش مصنوعی، گسترش خودروهای برقی، نگرانیهای ناشی از امنیت عرضه انرژی و رقابت قدرتهای بزرگ بر سر فناوریهای راهبردی، منطق توسعه این صنعت را دگرگون کرده است. در چنین شرایطی، سرمایهگذاری در انرژی خورشیدی بیش از آن که یک انتخاب زیستمحیطی باشد، به بخشی از راهبرد حفظ مزیت رقابتی اقتصادهای بزرگ و تقویت تابآوری زیرساختهای انرژی تبدیل شده است.
این تحول همزمان بر چند روند ساختاری استوار است. کاهش مستمر هزینه تولید برق خورشیدی، افزایش راندمان سلولهای فتوولتائیک، بلوغ سامانههای ذخیرهسازی مبتنی بر باتریهای لیتیومی، توسعه اینورترهای هوشمند و سامانههای مدیریت انرژی مبتنی بر هوش مصنوعی، محدودیتهای سنتی این فناوری را تا حد زیادی کاهش دادهاند. از سوی دیگر، رشد سریع ظرفیت نصب نیروگاههای خورشیدی در چین، ایالات متحده، اتحادیه اروپا و هند، همراه با رقابت فشرده برای توسعه نسل جدید سلولهای تاندِم سیلیکون و پروسکایت، نشان بیانگر آن است که رقابت جهانی در این حوزه دیگر صرفاً بر میزان سر تولید برق نیست، بلکه زنجیره ارزش فناوری، ظرفیت تولید صنعتی، ذخیرهسازی انرژی و تسلط بر بازار تجهیزات را نیز در بر میگیرد.