مرثیه «روزی که در جام شفق مل کرد خورشید» از علی معلم دامغانی، با تصویر نمادین «خورشید بر نیزه»، واقعه کربلا را در امتداد تاریخ رویارویی حق و باطل روایت میکند.
خبرگزاری مهر، گروه فرهنگ و ادب، طاهره طهرانی: عاشورا در شعر فارسی همواره یکی از مهمترین میدانهای بروز عاطفه، ایمان و تصویرسازی بوده است. در میان سرودههای معاصر، قصیده عاشورایی علی معلم دامغانی با مطلع «روزی که در جام شفق مل کرد خورشید» جایگاهی ویژه دارد؛ شعری که با زبانی نمادین و حماسی، کربلا را نه صرفاً یک حادثه تاریخی، بلکه حقیقتی جاری در حافظه دینی و فرهنگی مخاطب بازآفرینی میکند.
قصیده عاشورایی «روزی که در جام شفق مل کرد خورشید» از مشهورترین و اثرگذارترین سرودههای علی معلم دامغانی در مدح و مرثیه امام حسین(ع) به شمار میآید؛ شعری که با تصویر تکاندهنده «خورشید بر نیزه» آغاز میشود و از همان ابتدا، واقعه کربلا را در سطحی فراتر از یک رخداد تاریخی به تصویر میکشد. در این قصیده، شاعر با تکیه بر زبان نمادین و تصاویر پرقدرت، عاشورا را امتداد نبرد تاریخی حق و باطل میبیند؛ نبردی که از هابیل و قابیل آغاز میشود و در مسیر تاریخ، با پیامبران، اولیا و حقطلبان ادامه پیدا میکند. به همین دلیل، شعر تنها روایت یک مصیبت نیست، بلکه بازخوانی جایگاه انسان مؤمن در زنجیرهای از رنج، مقاومت و ایستادگی است: