مهری بهفر در روایتی آمیخته به اندوه و احترام، از روزهای پرالتهاب رفتن استاد جلال خالقی‌مطلق و خاطرهٔ گفت‌وگوی بازیگوشانه با ایشان دربارهٔ «رستم و اسفندیار» می‌گوید. این یادداشت ضمن تبیین جایگاه بی‌بدیل تصحیح خالقی‌مطلق در تاریخ ادب پارسی، به بررسی میراث ماندگاری می‌پردازد که فراتر از یک تصحیح ساده، عمق و غنای تازه‌ای به جهان شاهنامه‌شناسی بخشید و نام استاد را با جان حماسهٔ ملی ایران پیوند زد.