به گزارش خبرنگار فرهنگی تابناک، طی سالهای گذشته نواهای اعتراض و آگاهیبخش از گوشه و کنار جامعه متفکرین درباره فضای مجازی، بهویژه شبکههای اجتماعی چون اینستاگرام شنیده میشد اما طبق تجربه تکراری تاریخ، گوشهای چندان شنوایی برای شنیدن ایننصیحتها یا اطلاعات وجود ندارد و اینستاگرام – با همه رذیلتهای اخلاقی که شایع میکند – تا مغز استخوان زندگی عده زیادی از مردم نفوذ کرده است؛ در حالیکه همه میدانند باعث از هم پاشیدن زندگیهای مختلف زناشویی و دوری خانوادههای ایرانی میشود.
بهقول حسین پناهی که در یکی از شعرهایش گفته بود گناه شیرین است، اینستاگرام هم مثل گناهی که همه به مضرات و آسیبهایش واقفاند، طوری شیرین و اعتیادآور طراحی شده که ظاهرا نمیشود ترکش کرد! امان از نفس اماره! در اینمیان خوش به حال افرادی که (بیتوجه به شماتت و عقبمانده تلقی شدن توسط دیگران) توبه کرده و اینستاگرام و اعتیاد به آن را کنار میگذارند و ایناتفاق هرچه زودتر برای فرد بیافتد، زودتر به مسیر سلامت اخلاق و نجات روح و روانش نزدیک میشود. چون انسانها، مهارت زیادی در توجیه خود برای انجام کار ناشایستی دارند که مزه شیرینش برای مدت کوتاهی راضیشان میکند؛ یکی میگوید از اینستا برای خرید اینترنتی استفاده م ذاتش بر نمایش است. در حالیکه اسلام میگوید کاری کن قضاوت مردم نسبت به تو کمتر و در سطح پایینتر باشد. اما اینستاگرام میگوید هرچه در زندگیات شد بیا بگو! اگر زنت را طلاق دادی، بگو! به همیندلیل بچهمذهبی را میبینی که در اینستاگرام پست منتشر میکند که «با زنم قهر کردم و طلاقش دادم!» این را که به تو یاد داده؟ میگوید اینستاگرام! وقتی هم میگوییم اینستا برود، میگوید اگر برود که چیزی نداریم! ناز شست بچههای طراح.
بحث فلسفی و معرفتی رمضانی این است که یکسیستم تولیدشده از یکتغییر انفسی، نمیتواند در خدمت تغییر انفسی دیگری قرار بگیرد. بنابراین خودش را تحمیل میکند. یکچیز به تو میدهد و ۱۰۰ تا چیز دیگرت را خراب میکند. به همیندلیل و به وجود اینستاگرام و ساختارهای مشابهش است که جوان امروز دیگر کتاب نمیخواند.