به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، «واقدی» در کتاب «جمل» از «کلیب جرمی» چنین نقل می کند: «هنگامی که عثمان کشته شد و چیزی نگذشت که طلحه و زبیر به بصره آمدند [تا مقدّمات حکومت خود را فراهم سازند] و هنگامی که حضرت علی(علیه السلام) با خبر شد [برای پیش گیری از آنان] به منطقه «ذی قار» [محلّی نزدیک بصره] آمد. دو نفر از سران قبایل [بصره] به من گفتند: ما را نزد این مرد ببر تا ببینیم هدف او چیست؟
هنگامی که به «ذی قار» رسیدیم، علی(ع) را هوشمندترین فرد عرب یافتیم. او نسب قوم مرا بهتر از من بیان می کرد. از من پرسید: رئیس قبیله «بنی راسب» کیست؟ گفتم: فلان شخص است. گفت:
رییس قبیله بنی قدامه کیست؟ گفتم: فلان کس است. گفت: حاضری دو نامه از سوی من برای آنها ببری؟ گفتم: آری. گفت: آیا با من بیعت نمی کنی؟ در این هنگام آن دو پیرمرد که با من بودند با او بیعت کردند؛ ولی من خودداری نمودم. گروهی که در نزد حضرت بودند و آثار سجده در پیشانی آنان کاملا نمایان بود گفتند: بیعت کن بیعت کن.
علی(ع) گفنوشت:
(۱). «رائد» از ماده «رَوْد» به معنای ملاقات گرفته شده و معمولا به کسی می گویند که در پیشاپیش لشکر یا قافله حرکت می کند و محلی را که از نظر آب و گیاه برای منزل کردن مناسب است، مشخص می کند.
(۲). «کلأ» به معنای گیاهان بلند است.
(۳). «معاطش» جمع «معطش» به معنای محلی است که انسان در آن تشنه می شود.
(۴). «مجادب» جمع «مجدب» به معنای محلی است که باران بر آن نباریده و خشک و بی گیاه است.
(۵). گردآوری از: پیام امام امیرالمؤمنین(علیه السلام)، مکارم شیرازی، ناصر، تهیه و تنظیم: جمعی از فضلاء، دار الکتب الاسلامیه، تهران، ۱۳۸۶ شمسی، چاپ اول، ج ۶، ص ۴۶۴.
منبع: پایگاه اطلاعرسانی دفتر آیتالله مکارم شیرازی