«رستاخیزهای ماتریکس» آنقدری ناامیدکننده است که در جاهایی حس میکنید سازندگان به طور عمدی قصد وهن سهگانه اول را داشتهاند.
سوره سینما – میلاد نجفی : اواخر دهه ۹۰ میلادی بود که اکران یک فیلم سروصدای زیادی به پا کرد. «ماتریکس» ساخته برادران واچوفسکی در فضایی علمی تخیلی توانست در دورهای که فیلمهای پرمخاطب زیادی روی پردهها بود، مانند یک بمب صدا کند. «ماتریکس» از جهات مختلف یک پدیده بود.
اول – «ماتریکس» را باید یک انقلاب فنی و تکنولوژی در سینما بدانیم. این فیلم شهرت زیادی را بهخاطر جلوه ویژه معروف خود موسوم به تأخیر گلوله کسب کردهاست، فرایندی که طی آن دوربین ظاهراً با حرکتی با سرعت معمولی در حال ضبط صحنهها بهصورت صحنه آهسته است. تکنیکی که برای تولید این جلوه ویژه استفاده شد، در واقع نسخهای توسعه داده شده از تکنیکی قدیمی در فیلمبرداری، موسوم به تصویربرداری برش زمانی است. تکنیکی که طی آن مجموعهای از دوربینها در اطراف هدف قرار میگیرد و تصویربرداری بهصورت همزمان انجام میشود. این تکنیک و البته اتفاقات فنی مختلف دیگر باعث شد که فیلم برادران واچوفسکی به منبع الهامبخشی برای فیلمهای بعد از خود باشد. به همین دلیل «ماتریکس» را باید یکی از محصولات جریانساز سینمای جهان بنامیم. البته همین تکنیکها و طراحی برخی از صحنههای اکشن نیز منبع الهام دیگری داشت. واچوفسکیها برای ساخت ماتریکس از انیمههای ژاپنی الهام گرفته بودند.