فردوسی احیاگر یا حتی پاسدار زبان فارسی نیست. خط و الفبایی که فردوسی سختترین دژ خرد و سبزترین سرو دشت و بلندترین درفش کاویانی، شاهنامه را به آن ساخت و کاشت و افراشت؛ بروبار کوششهای خورشید دیگری بهنام «خواجه ابولمال» است.
فردوسی احیاگر یا حتی پاسدار زبان فارسی نیست. خط و الفبایی که فردوسی سختترین دژ خرد و سبزترین سرو دشت و بلندترین درفش کاویانی، شاهنامه را به آن ساخت و کاشت و افراشت؛ بروبار کوششهای خورشید دیگری بهنام «خواجه ابولمال» است.
سرویس ادبیات خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا) مهرنام بختیار هرمزد: مردی گمنام در تاریخ که الفبای پارسی دری را براساس خط «دین دبیره» از روی الفبای عربی ساخت و به فردوسی سپرد تا او شاهنامه را چون رستمی سوار بر رخش پارسی دری، وارد زندگی ایرانیان کند و ایرانی از گود زورخانه تا محفل قرآن، به زبانی سخن گوید که امروز به نام فارسی میشناسیم و به آن میبالیم.
در این نوشته خواهید دید از بذری که خواجه ابولمال کاشت، سروی همیشه سبز در توس برآمد که جان و خرد عجم را در تن شاهنامه پاسداری کرد و به ما رساند.
