در روزگاری که تهدید دشمنان امریکایی صهیونی، زیرساختهای حیاتی کشور را نشانه گرفت، مردم ایران پاسخی متفاوت و کمنظیر در جهان دادند؛ آنها نه عقب نشستند و نه پراکنده شدند، بلکه دست در دست هم، گرد نیروگاهها و پلها ایستادند تا نشان دهند امنیت، نه فقط با سلاح، بلکه با اراده یک ملت ساخته میشود.
جوان آنلاین: در بسیاری از نقاط جهان، وقتی سخن از تهدید زیرساختها به میان میآید، نخستین واکنش، دور شدن از خطر و پناه گرفتن است. اما در ایران، ماجرا شکل دیگری به خود گرفت. مردمی که تهدید را شنیدند، نهتنها عقب ننشستند، بلکه به سوی همان نقاط حساس رفتند؛ به سوی نیروگاهها، پلها و تأسیساتی که شریانهای حیاتی زندگی شهری محسوب میشوند.
سهشنبه ۱۸ فروردین ۱۴۰۵، روزی بود که در حافظه اجتماعی ایران ثبت شد؛ روزی که زنجیرههای انسانی در سراسر کشور شکل گرفت. از مشهد تا همدان، از قزوین تا کازرون، از ایلام تا زاهدان و از دزفول تا تهران، مردم در اقدامی خودجوش و نمادین، حلقههایی از حضور و اراده تشکیل دادند.
این حرکت، صرفاً یک تجمع نبود؛ بلکه بازتعریفی از مفهوم «امنیت» بود. امنیتی که اینبار نه فقط در پادگانها، بلکه در خیابانها و میدانها، توسط مردم تولید و بازتولید شد.
زنجیرههایی که از ایمان ساخته شد