
عبداللطیف غیث که بعدها مدیر سازمان حقوق اسیران فلسطینی «آدامیر» شد، در سال ۱۹۶۹ در بازداشتگاهی در قدس اشغالی نگهداری میشد که زندانبانان صهیونیستی رسمیه عوده، اسیر فلسطینی را پس از شکنجه با پدرش مواجه کردند؛ این زن فلسطینی در واکنش به خواسته پدر گریانش برای اعتراف و پایان دادن به شکنجه، گفت: چیزی برای گفتن ندارم، زیرا کاری نکردهام.
رسمیه ۱۰ سال بعد، در سال ۱۹۷۹، پس از تبادل اسیران، در مقابل کمیته سازمان ملل در ژنو ایستاد و آنچه را که با وی در آن سلول زندان قدس اشغالی انجام شده بود، شرح داد؛ شهادت وی سالها پیش از تصویب کنوانسیون مبارزه با شکنجه وارد پرونده سازمان ملل شد.
اما رسمیه، همانطور که غیث میگوید، نخستین قربانی نبود؛ وی گفت: در فلسطین، ما شاهد موقعیتهای زیادی مانند این بودهایم و رسمیه آخرین نفر نخواهد بود.
