
محمدرضا دلیر*- شبکه خانگی وقتی راهش را به خانه مردم ایران باز کرد بسیاری تصور میکردند که قرار است با محدودیت های کمتر و با حق اشتراکی که به وی اودی ها پرداخت می کنند در فرایند تولید آثار نقش داشته باشند یعنی قرار بود که خود و نوع باورشان به مسائل روزمره زندگی را در آینه این رسانه ها ببینند ولی شد آنچه نباید می شد.
بیشتر سریالهای تولید شده در این بستر، خشونت را عادی سازی می کنند. سوال این جاست آیا جامعه ای که ما در آن زندگی میکنیم آن قدر خشن و غیرقابل تحمل است که فیلم سازان ما باتوجه به این خصیصه، زندگی مردم را این طور باز نمایی می کنند؟ یا اینکه توسل به زور و خشونتِ لجام گسیخته به شکلی غیر ارگانیک قرار است سرپوشی به نابلدی افراد در قصه گفتن بگذارد و آنها را به شکل عاریه ای رستگار کند.
