در کلیپ منتشره از یک اتوبان در شیراز که ماشین ها در عبور از روی سرعت گیرِ تازه، به پرواز در می آیند و تا پای وازگونی پیش می روند،آنچه بیش از سرعت گیر، روح را می لرزاند، ژرفای ناگواری دیگری است که در آن نهفته؛ روایتی تأسف بار از بیرنگ شدن همان چیزهایی که آدمی را به فرداها امیدوار می کند.
به گزارش سرویس اجتماعی تابناک، کلیپ خبرساز از سرعت گیر تازه و غیراستاندارد در شیراز از چندین جهت قابل بررسی است. اینجا فعلا از عملکرد متولیان امر، سخن به میان نمی آید، هرچند که بی گمان، دانه این ماجرا از دست آنها روییده است و باید با چشمانی بازتر به تماشای دردهای شهر بنشینند و هزینه اشتباهاتی اینگونه را باید بپردازند.
اما آنچه تماشای این کلیپ را به تلخندی فرو می برد، نه فقط پرواز خودروها از روی سرعت گیر، که قهقهه های بیوقفه پشت دوربین است. قهقهه هایی که از بی خیالی چند نفر بیرون میزند، بی آنکه مسئولیتی در قبال این خودروهای در حال پرواز احساس کنند. آنها قانوناً در برابر این صحنه پاسخگو نیستند و مسئولیتی هم ندارند. اما “ریزعلی خواجوی” هم مسئولیتی نداشت. قرار هم نبود مسئولیت واژگونی قطار را بپذیرد. او هم می توانست بالای کوه بنشیند و تماشاگر فاجعه ای باشد که می آمد و حتی شاید به سوزِ دلش، پوزخندی هم می زد.
و چه تلخ است این قهقهه ها که در فضای خالی کلیپ می پیچد؛ گویی آینه ای است در برابر روزگار ما. ما که هنوز نمیدانیم تماشاگریم یا بازیگر. سرعت گیرها و دست اندازهای زندگی، خودروهایمان را به هوا پرتاب می کنند و ما، غرق در سرگرمیِ لحظه، از کنار هم می گذریم بی آنکه بپرسیم راننده آن خودروی سرگردان، برادر ما نبود؟ شاید روزی نوبت ما باشد که در هوا پرواز کنیم و کسی، پشت دوربینی ایستاده باشد و به پروازِ بی بال و پرمان بخندد. اینجاست که معنای حقیقی “همنوع” گم میشود؛ جایی که خنده بر درد دیگری، دیگر گناه نیست، که عادت می شود.
شاید باورکردنی نباشد، اما گاهی یک قهقهه جمعی، فریادِ تنهایی یک ملت را بلندتر می کند. ما در برابر دوربین تاریخ ایستاده ایم و نمی بینیم که هر بار به افتادن دیگری می خندیم، تکه کوچکی از خودمان را در همان دست انداز جا می گذاریم.
علیرضا پارسا