در فیلمها و سریالهای جدید، نوشتن دیگر نشانه نبوغ مرموز یا جنون نیست و بخشی از زندگی روزمره شخصیت به حساب میآید. نویسندگان دیگر آدمهایی دور از دسترس نیستند که در اتاقهای تاریک زندگی کنند و با ارواح ذهنی حرف بزنند. آنها حالا بیشتر شبیه آدمهای اطراف ما شدهاند، با همان اضطرابها، همان ضعفها و همان زندگی معمولی.
در فیلمها و سریالهای جدید، نوشتن دیگر نشانه نبوغ مرموز یا جنون نیست و بخشی از زندگی روزمره شخصیت به حساب میآید. نویسندگان دیگر آدمهایی دور از دسترس نیستند که در اتاقهای تاریک زندگی کنند و با ارواح ذهنی حرف بزنند. آنها حالا بیشتر شبیه آدمهای اطراف ما شدهاند، با همان اضطرابها، همان ضعفها و همان زندگی معمولی.
سرویس هنر خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا) – احمد محمدتبریزی؛ نویسندگی برای عامه مردم شغل جذابی است. نویسندگان بزرگ در ذهن آنها، انسانهایی دست نیافتنی و بزرگ هستند که زندگیشان از قاعده و قانون خاصی تبعیت میکند. برای کسانی که از دور زندگی نویسندگان را نظاره میکنند، همه چیز در حرفه نویسندگی پر از رمز و راز به نظر میرسد.
فیلمهای سینمایی از چندی پیش چنین تصویری را از زندگی نویسندگان بازنمایی میکردند. آدمهایی پشت میز، غرق در کاغذ و ماشین تحریر که پشت سر هم سیگار میکشند و حوصله هیچ کس و هیچ جا را ندارند. آدمهایی که در خانههایشان به حبس خودخواسته تن دادهاند و خیلی از زندگی اجتماعیشان خبری نیست.
