در تاریخ 8 شوال سال 1344 ق بقاع متبرکه در قبرستان بقیع، که در سرزمینهای تحت حاکمیت آل سعود واقع شده بود، با تکیه بر فتوای قاضیالقضات وهابیون، شیخ عبدالله بن بُلَیهِد، تخریب شد، اما خبر این اقدام شنیع با 35 روز تأخیر به گوش مردم ایران رسید.
به گزارش جوان آنلاین به نقل از فارس، بقیع تنها یک گورستان نیست، بلکه گنجینه تاریخ اسلام است. مزار چهار امام معصوم شیعیان و نیز همسران، دختران، و برخی فرزندان، اصحاب، تابعین و بستگان پیامبر خدا و نزدیک به چند هزار نفر از شخصیتهای نامدار جهان اسلام، در آنجا واقع است.
اما در گذرگاه تاریخ و تحولات سیاسی منطقه وضع بهگونهای دیگر رقم خورد. پس از روی کار آمدن آل سعود و نفوذ «وهابیت» در اندیشه و عمل، روند تخریب مقابر و ازجمله قبرستان بقیع شروع شد که با اعتراض و مخالفت مسلمانان و ازجمله مراجع تقلید و علمای اعلام ایران مواجه گردید. این جستار بر آن است که مواضع علما، حوزه علمیه و دولت ایران را در مقابل تخریب دوم بقیع بررسی و پس از شرح مسئله، نتایج این مواضع را بر اساس اسناد باقیمانده از دولتین ایران و عربستان، بیان کند.
حماقتی از فرقه وهابیت که در تاریخ ثبت شد
پس از چندین سال و با ضعیف شدن دولت عثمانی، عبدالعزیز بن عبدالرحمن، معروف به ابن سعود، با همکاری دولت انگلستان، برای بار دیگر آل سعود را قدرتمند ساخت و به بازپسگیری حجاز و نجد اقدام کرد. ابن سعود پس از تصرف جده، بهسوی مدینه حرکت کرد و در 19 جمادیالاولی سال 1344ق، بار دیگر این شهر را به تصرف درآورد.
پس از تصرف مجدد مکه و مدینه، در ماه مبارک رمضان همان سال، شیخ عبدالله بن بُلَیهِد، قاضیالقضات وهابیها، از مکه به مدینه آمد و نظر اهل مدینه را درباره تخریب قبهها، بارگاهها و زیارتگاهها جویا شد. مردم از ترس پاسخی ندادند و برخی تخریب آن را لازم دانستند و اینگونه شد که در 8 شوال سال 1344ق، با تخریب این قبور متبرکه، حماقتی دیگر از این فرقه در تاریخ ثبت شد.[1] وهابیان پس از تخریب بقاع متبرکه اشیای نفیس و باارزش آن قبور مطهر را به یغما بردند و قبر حضرت حمزه و شهدای اُحد را با خاک یکسان، و گنبد و مرقد حضرت عبدالله(ع) و آمنه(ع)، پدر و مادر پیامبر(ع)، و دیگر قبور را هم تخریب کردند.[2]
انتشار خبر تخریب ابنیه بقیع در ایران