این گزارش، روایت زندگیهایی است که ناتمام ماندند و خاطرههایی که هنوز در خانههای میناب نفس میکشند.
خبرگزاری مهر- مجله مهر: جنگ، آدمها را یکباره از زندگی نمیگیرد؛ اگر اینگونه فکر میکردید، تصورتان اشتباه است؛ چون اول، صدایشان را از خانه حذف میکند، بعد صندلی خالیشان کنار سفره عادی میشود. خندههایشان قطع میشود، بعد دفتر مشقشان گوشه اتاق خاک میخورد و در آخر، ماهها بعد، تکهای از استخوانشان پیدا میشود تا خانواده بفهمد انتظار هم روزی به پایان میرسد؛ اما نه آنگونه که آرزو میکرد. این گزارش، روایت ۱۶۸ نام از قصه ۱۶۸ زندگی ناتمام است؛ روایت کودکانی که زنگ آخر مدرسهشان هرگز به پایان نرسید و خانوادههایی که هنوز هر خاطره را مثل آخرین نشانی از فرزندشان در آغوش گرفتهاند. این، روایتی است از عزیزان ایرانمان که توسط دشمن آمریکایی ـ صهیونی به شهادت رسیدند و دیگر در میان ما نیستند.
ماهها از آن روز گذشته، اما سوگ در میناب هنوز پایان نیافته است. با شناسایی و خاکسپاری دوباره ۶۲ قطعه از پیکر شهدا، خانوادهها بار دیگر به بدرقه عزیزانی رفتند که انتظار بازگشتشان، به روایتی تازه از داغ و صبوری تبدیل شد. این روایتها از معلمان و دانشآموزان برای آن است که نه فراموش میکنیم و نه میبخشیم دشمن متجاوز آمریکایی ـ صهیونی را.