من فکر میکنم اول باید ژانر خانواده احیا شود. پیشنیاز آن همراه کردن مشاوران خانواده، روانشناسها و جامعهشناسها با نویسندهها، فیلمسازها و تهیهکنندههاست. هنرهای نمایشی باید مسئولیت اجتماعی و فرهنگی را بیش از پیش جدی بگیرند تا ما شاهد آثاری باشیم که هم عشق را نشان بدهند و هم مسئولیت را هم خانواده را و هم استقلال را. شادی و سختی را کنار هم نشان بدهند و مهمتر از همه زندگی واقعی را به نمایش بگذارند. ما امروز با این مسئله مواجهیم که بخشی از جوانان درباره ازدواج نگرانیهای جدی دارند که لزوماً اقتصادی و معیشتی هم نیست
جوان آنلاین: فیلم خانوادگی امروز دیگر حتی به اندازه یک دغدغه هم برای سینماگران و هنرمندان عرصه نمایشی موضوعیت ندارد و اصالت سرگرمی در حال درنوردیدن همه ساحات هنرهای نمایی است. با زهره احمدی، کارشناس ارشد مشاوره ازدواج و خانواده درباره مسئولیت هنرهای نمایشی به ویژه در سینما و سریالهای نمایش خانگی گفتوگو کردیم.
تولیدات آثار نمایشی در ایران با ظهور پدیدهای مثل سینمای خانگی رشد و توسعه زیادی کرده است. در حالی که همچنان بخش اعظمی از خانوادههای ایرانی سعی میکنند سنتها و آداب و رسوم خود را حفظ کنند، به نظر میرسد این آثار در حال به چالش کشیدن فرهنگ اصیل ایرانی هستند. فکر میکنید این روند چقدر بر خانوادهها تأثیرگذار است؟
سینما و سریالهای نمایش خانگی و تلویزیون صرفاً سرگرم نمیکنند، بلکه فرهنگ میسازند. البته باید بپذیریم مردم به انگیزه سرگرم شدن به این تولیدات رجوع میکنند، اما اغلب نمیدانند در حال فرهنگپذیری از این آثار هستند. تولیدات هنری در ذهن مخاطب تصویر میسازند و برداشت او را از مسائلی، چون عشق و خانواده و مسائلی از این دست شکل میدهند. به نظرم اگر ما فکر کنیم فیلم و سریال فقط برای گذران وقت ساخته میشوند یا صرفاً نگاه تجاری دارند، درحال دست کم گرفتن نقش اصلی آن هستیم. چون خیلی وقتها یکسری از تصاویری که از خانواده، ازدواج و رابطه در ذهن افراد شکل میگیرد، نه از تجربه شخصی آنهاست و نه از تجربه پدر و مادر، بلکه از همین فیلمها و سریالها بیرون میآید.
تولیدات نمایشی میتوانند در راستای تنظیمگری فرهنگ جامعه اثرگذار باشند یا برعکس جنبه مخرب فرهنگی داشته باشند. برای مثال اگر در یک فیلم یا سریال رابطه سالم میان دو جنس مخالف به درستی ارائه شود یا اگر نشان بدهد که پیش از ازدواج باید شناخت وجود داشته باشد و حرف زدن، صبر کردن، احترام گذاشتن، تفاهم داشتن و مسئولیتپذیری مهم است، بسیار میتواند اثرگذار باشد. چون خیلی از جوانها این مسائل را به صورت مستقیم از خانواده دریافت نمیکنند، ولی وقتی در یک فیلم یا سریال آن را میبینند به درک بهتری نائل میشوند.