در یازدهمین گزارش «خانواده ایرانی» به سرگذشت یکی از نامآوران حوزه علوم انسانی ایران زمین میپردازیم که زندگی علمیاش از حجره های قم آغاز و تا دانشگاه های برتر آلمان ادامه یافت.
خبرگزاری مهر – مجله مهر: در کوچه پس کوچههای شهر خوی، در ۲۲ تیرماه سال ۱۲۹۸ خورشیدی، کودکی چشم به جهان گشود که سالها بعد نامش به یکی از معتبرترین نامهای فرهنگ، تاریخ و اندیشه ایران بدل شد. عباس زریاب خویی، پژوهشگری که زندگی خود را وقف شناخت گذشته و فهم فرهنگ و روایت تاریخ کرد؛ مردی که قلمش میان فلسفه، تاریخ و ادبیات در حرکت بود و هر جا که مینوشت، اثری از دانش عمیق و نگاه نقادانهاش بر جای میماند.
سالهای کودکی
سالهای کودکی او در خوی و در خانواده ای سپری شد که گرچه سواد نداشتند اما دین در آن جایگاهی ویژهای داشت. خانواده برای او فقط تنها یک مأمن عاطفی نبود بلکه نخستو هنوز به نوجوانی نرسیده بود که با متون دینی و ادبیات کلاسیک انس پیدا کرد.
از حجرههای قم تا دانشگاه هومبولت آلمان
سپس زریاب در سال ۱۳۱۶ راهی قم شد و به فراگیری علوم حوزوی پرداخت. سالهای تحصیل در حوزه، او را با جهان گسترده فلسفه، فقه، کلام و سنتهای فکری اسلامی آشنا کرد. اما روح جستوجوگرش به یک مسیر محدود نمیشد. او همزمان به افقهای تازهای میاندیشید؛ افقهایی که بعدها او را به دانشگاه و مراکز علمی معتبر در جهان رساند. در همین ایام بود که مرگ پدر، نقطهای تلخ در زندگی او را رقم زد؛ حادثهای که مسیر زندگیاش را دگرگون کرد و او را بار دیگر به خوی بازگرداند. اما با این حال، فراز و نشیب های زندگی نتوانست اشتیاق او به آموختن را خاموش کند.