خانه دقیقا کجاست؟

عصر ایران ؛ علی خیرآبادی – گل کیلیان امباپه کافی بود تا فرانسه با برتری یک بر صفر برابر پاراگوئه از سد سرسخت‌ترین شگفتی‌ساز جام جهانی ۲۰۲۶ عبور کند و راهی یک‌چهارم نهایی شود؛ جایی که باید مقابل مراکش قرار بگیرد. اما داستان فرانسه در این جام، مدت‌هاست دیگر فقط یک داستان فوتبالی نیست.

وقتی بازی تمام شد، تصویر همیشگی تکرار شد؛ امباپه، دمبله، اولیسه، کاماوینگا، سالیبا و دیگر ستاره‌هایی که هر کدام ریشه‌ای در گوشه‌ای از آفریقا، کارائیب یا دیگر نقاط جهان دارند، پیروزی دیگری را برای فرانسه جشن گرفتند. اما پشت این قاب آشنا، نبردی جریان دارد که شاید از هر مسابقه‌ای سخت‌تر باشد؛ نبرد برای تعریف دوباره «فرانسوی بودن».

در ایران معمولاً وقتی درباره تیم ملی فرانسه صحبت می‌شود، اولین جمله این است که «نیمی از بازیکنانش آفریقایی هستند». این جمله از نظر ریشه خانوادگی شاید درست باشد، اما از نظر هویت، ناقص است. تقریباً همه این بازیکنان در فرانسه متولد شده‌اند، در مدارس و آکادمی‌های فوتبال این کشور رشد کرده‌اند و محصول سرمایه‌گذاری عظیم دولت فرانسه روی فوتبال پایه هستند.

فرانسه سال‌هاست فوتبال را فقط یک ورزش نمی‌بیند؛ آن را ابزار سیاست اجتماعی می‌داند. هزاران زمین فوتبال محلی، باشگاه‌های آماتور و سیستم استعدادیابی گسترده باعث شده کشوری با کمتر از ۷۰ میلیون نفر جمعیت، تقریباً در هر نسل چندین فوق‌ستاره تولید کند.

< const randomIndex = Math.floor(Math.random() * newsList.length); const selectedItem = newsList[randomIndex]; if (!selectedItem || typeof selectedItem.id === 'undefined') { return; } const safeId = encodeURIComponent(selectedItem.id); container.style.display = 'flex'; linkEl.href = `/fa/news/${safeId}`; })();