یکی از واقعیتهای تلخ جهان معاصر این است که دنیای سرمایهداری، انسانها را تنها و منزوی و یله میخواهد، از همین رو در حالی که خود به شدت بر تحکیم نظام خانوادگی گسترده اصرار میورزد و خاندانهای بزرگ دنیای سرمایهداری، عملاً ویژگیهای عاطفی، اجتماعی و به ویژه اقتصادی به سبک و سیاق عشیرهها و خانوادههای سنتی را مرعی میدارند، اما نظام سرمایهداری برای دستیابی به اهداف مورد نظرش، مخصوصاً ایجاد بازار مصرف برای کالای خود، به ترویج اندوالیسم (وندالیسم)، تفرد و فردگرایی در جوامع پیرامونی میپردازد و با ترفندهای گوناگون به انزوا و تنهایی افراد این جوامع دامن میزند، زیرا برخلاف نظامهای عشیرهای و خاندانی که قادرند در برابر تهاجمات دشمنان پایداری کنند، افراد منفرد و تنها، قدرت دفاعی چندانی ندارند و در هر بحرانی به سرعت سر تسلیم فرود میآورند، بنابراین تأکید بر فردگرایی یکی از برنامههای جدی نظام سرمایهداری جهانی است که لاجرم به تبدیل خانوادهها به جزایر پراکنده و اتمیزهشدن افراد منجر شده است. حاصل چنین تنهایی عمیق و اضطرابآوری تلاش زنان برای جلوهگری و تبرّج و استفاده از مواهب خلقتی و طبیعی برای جفتجویی و رهایی از تنهایی است، بنابراین میبینیم که زن غربی و به تقلید از آنان، زنان در کشورهای کمتربرخوردار، در طول ۱۰۰ سال گذشته، تحت فشار نظام سرمایهداری، هم تنهاتر و هم برهنهتر شدهاند و تجربه روابط خارج از حوزه خانواده که مآلاً تنهایی خوفناکتری را به اررت بیشتری دارد.
جهان سرمایهداری بیتردید حجاب و عفت زنان را مانع بزرگی بر سر راه مطامع خویش میداند، بنابراین با تمام قوا، این حکم الهی را که ضامن حفظ حرمت و جایگاه زنان است، نشانه رفته است.
برخی از زنان ما متأسفانه به دلیل کمکاریهای فرهنگی در زمینه شناساندن حجاب به عنوان یکی از مهمترین سنگرهای مقابله با دشمنان دین، دچار این توهم مصیبتبار شدهاند که آزادی زن در لجامگسیختگی و فرو نهادن شرم و حیاست. اینان نمیدانند که قدرتهای شیطانی جهان سرمایهداری با ترویج بیحجابی در پی نابودی تمامی ارزشهای انسانی زن و به تبع آن جامعه و فروافکندن زن تا سطح یک زندگی مادی و تنزل شأن انسانی وی و تبدیل کردنش به پیادهنظام بیجیره و مواجب و به بردگی کشاندن روزافزون او تحت عناوین دهانپرکنی، چون آزادی و برابری هستند. بدیهی است با آگاهیبخشی به زنان جامعه و تبیین جایگاه حقیقی زن مسلمان، حجاب نه تنها مانع تلقی نخواهد شد، بلکه زنان از حصن حصینی ماندگار و تعالیبخش برخوردار خواهند شد.
خانه حجاب در انتهای کوچه خانواده است
یکی از واقعیتهای تلخ جهان معاصر این است که دنیای سرمایهداری، انسانها را تنها و منزوی و یله میخواهد، از همین رو در حالی که خود به شدت بر تحکیم نظام خانوادگی گسترده اصرار میورزد و خاندانهای بزرگ دنیای سرمایهداری، عملاً ویژگیهای عاطفی، اجتماعی و به ویژه اقتصادی به سبک و سیاق عشیرهها و خانوادههای سنتی را مرعی میدارند، اما نظام سرمایهداری برای دستیابی به اهداف مورد نظرش، مخصوصاً ایجاد بازار مصرف برای کالای خود، به ترویج اندوالیسم (وندالیسم)، تفرد و فردگرایی در جوامع پیرامونی میپردازد و با ترفندهای گوناگون به انزوا و تنهایی افراد این جوامع دامن میزند، زیرا برخلاف نظامهای عشیرهای و خاندانی که قادرند در برابر تهاجمات دشمنان پایداری کنند، افراد منفرد و تنها، قدرت دفاعی چندانی ندارند و در هر بحرانی به سرعت سر تسلیم فرود میآورند، بنابراین تأکید بر فردگرایی یکی از برنامههای جدی نظام سرمایهداری جهانی است که لاجرم به تبدیل خانوادهها به جزایر پراکنده و اتمیزهشدن افراد منجر شده است. حاصل چنین تنهایی عمیق و اضطرابآوری تلاش زنان برای جلوهگری و تبرّج و استفاده از مواهب خلقتی و طبیعی برای جفتجویی و رهایی از تنهایی است، بنابراین میبینیم که زن غربی و به تقلید از آنان، زنان در کشورهای کمتربرخوردار، در طول ۱۰۰ سال گذشته، تحت فشار نظام سرمایهداری، هم تنهاتر و هم برهنهتر شدهاند و تجربه روابط خارج از حوزه خانواده که مآلاً تنهایی خوفناکتری را به ارمغان آورده است، به شدت توسط رسانههای جهانی ترویج میشود.