بنا بر برخی منابع تاریخی، فردوسی برای گردآوری روایت های کهن، افرادی را به ماوراءالنهر و خراسان می فرستاد تا از پیران و سالخوردگانی که داستان های ایران باستان را در حافظه داشتند، اطلاعات گرد آورند. این فرستادگان پس از بازگشت به توس، روایت ها و گزارش های خود را در اختیار فردوسی می گذاشتند و شاعر از آنها، در کنار منابع مکتوبی چون خدای نامه و اشعار دقیقی، برای سرایش شاهنامه بهره می گرفت.