اقتصاد۲۴- میرا قربانی فر – کمبود مزمن معلم و کلاس، مدارس دونوبته و تعطیلیهای اجباری؛ صورتمسالهای که به «آیندهٔ سرمایه انسانی» گره خورده است. مهر به آخر رسیده و آبان نیز به نیمه پایانی نزدیک شده، اما در یکی از دبیرستانهای دولتی حاشیه جنوبشرق تهران، ساعتهای ریاضی هنوز سفید مانده بود. معاون اجرایی هر صبح دفتر را میگردد تا کسی پیدا شود که فقط برود سر کلاس.
روزی ناظم میرود، فردا مربی پرورشی، هفته بعد، طلبهای با «قرارداد کار معین» وارد میشود تا فعلاً حضور «یک بزرگسال» در کلاس حفظ شود.
دانشآموزان میپرسند «ریاضیِ واقعی کی شروع میشود؟» پاسخ، وعدهای است به «هفته بعد»؛ هفتهای که هنوز نیامده است.
این روایت شاید نمونهای از این وضعیت باشد اما باید باور داشت که تنها مورد نیست؛ نشانهای است از بحرانی ساختاری که از تهران تا خوزستان، از البرز تا سیستان کشیده شده است.
به گزارش اقتصاد ۲۴، اکنون نیز درحالی که وزیر آموزش و پرورش ایران از کمبود ۱۳۰ تا ۱۴۰ هزار معلم برای سال تحصیلی آینده خبر میدهد و گفته میشود که هماکنون ۱۵ درصد کلاسها را نیروهای حقالتدریس و حتی بازنشسته پر کردهاند.