به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، چگونه میتوان میان «حقانیتِ یک مسیر» و «واقعیتهای دشوار میدان نبرد» پیوندی منطقی برقرار کرد؟ این پرسش که چرا امدادهای ویژهی الهی همواره به شکل تغییرات فیزیکی یا معجزات آشکار در لحظات حساس تجلی نمییابند، یکی از دغدغههای بنیادین و تکرارشونده در میان حقطلبان است. اهمیت این پرسش انسان را از انتظار منفعلانه برای امدادهای غیبی به سمت درک عمیقِ «سنتهای حکیمانهی الهی» و «نقش محوری اراده و اختیار انسان» تغییر میدهد. در واقع، واکاوی این مسئله نه تنها مانع از بروز یأس در دشواریها میشود، بلکه با تبیین پیوند میان «تکلیفمداری» و «نصرت پروردگار»، پایداری مؤمنان را در مسیر حق تقویت کرده و تصویری دقیقتر از چگونگی تحقق وعدههای الهی در جهانِ اسباب و علل ترسیم میکند.
پرسش:
یکی از پرسشهای پرتکرار در این روزها این است که چرا با وجود اعتقاد به حقانیتِ مسیرمان، امدادهای ویژهی الهی را در صحنههای نبرد نمیبینیم؟ برای نمونه، حرکت در مسیر حق، در برابر سختیها و ظلمها ایستادگی کردهایم، امدادهای الهی را به وضوح مشاهده نمودهایم.
نمونهی بارز آن، دوران دفاع مقدس در جنگ تحمیلی هشت ساله بود؛ زمانی که در برابر فشارهای همهجانبهی جهانی و حمایتهای گستردهی بسیاری از کشورها از عراق، ملت ایران با اتکا به ایمان و ارادهی خود، مقاومت کرد و شاهدِ امدادهایی بودیم که فراتر از تحلیلهای صرفِ مادی قرار داشت. تابآوری ملت ایران در آن شرایط، علیرغم تحریمهای شدید و کمبود تسلیحات، برای بسیاری از کارشناسان نظامی شگفتانگیز بود. این اصل، در وقایع اخیر نیز مصداقهای متعددی یافته است، که گواه روشنی بر این حقیقت است که «إِنْ تَنْصُرُوا اللَّهَ یَنْصُرْکُمْ وَیُثَبِّتْ أَقْدَامَکُمْ».
برای دانلود و شنیدن صوت اینجا کلیک کنید.
منبع:حوزه