ساعدنیوز: گاهی، خستگی و درک نشدن در این دنیا، از کمهوشی نیست؛ بلکه تقصیر آگاهی شماست. رشید کاکاوند، با اشعار جاودانه حافظ و کلیم کاشانی، دست روی یکی از تلخترین حقایق میگذارد: «رنجِ دانستن». اگر شما هم در چرخدندههای روزگار بیانصاف گرفتار شدهاید و دنیا آنطور که باید پیش نمیرود، روایتی که در ادامه میآید، دقیقاً وصف حال این روزهای شماست.
به گزارش سرویس فرهنگ و هنر ساعدنیوز، دکتر رشید کاکاوند سخن خود را با یک گزاره روانشناختی و فلسفی عمیق آغاز میکند: آدمهایی که بیشتر میفهمند، رنج بیشتری میبرند و اساساً انسانهای خردمند، کمتر طعم شادی بیدغدغه را میچشند. آگاهی، با خود مسئولیت و دیدن لایههای پنهان رنجهای بشری را به همراه میآورد. اینجاست که لسانالغیب، حافظ شیرازی، قرنها پیش این درد را فریاد زده و میگوید:
«فلک به مردم نادان دهد زمام مراد / تو اهل دانش و فضلی همین گناهت بس»
«قانونِ گردباد بود روزگار را / جز خار و خس زمانه به بالا نمیبرد»
دلا، رَفیقِ سفر بختِ نیکخواهت بس
نسیمِ روضهٔ شیراز، پیکِ راهت بس
شما چطور فکر میکنید؟ آیا واقعاً در دنیای امروز، «فهمیدن بیشتر» مساوی با «رنج بیشتر» است یا راهی برای عبور از این گردباد وجود دارد؟ نظرتان را برای ما بنویسید.