جو کنسرت لس آنجلس چطور بود؟ اینکه بعد از اجرا در برج میلاد در سالن اسکار اجرا کنی، قطعا تجربه متفاوتی است، از این تجربه برایمان بگو.
– بدون تعارف و اغراق می گویم که این کنسرت، از زمانی که وارد موسیقی شده ام تا امروز، پرهیجان ترین اجرایی بوده که تجربه کرده ام. البته کنسرت های ایران هم هیجان زیادی دارد اما ایرانی های مقیم آمریکا آنقدر به ما لطف داشتند که یک شب غیرقابل تصور برایمان رقم خورد. جو سالن آنقدر خوب بود که ما هم هیجان زده شدیم و خیلی بیشتر از توانمان کار کردیم.
کنسرت را با چه آهنگی آغاز کردی؟
– بله، اجرای ما خیلی اکتیوتر از گذشته بود.
در مصاحبه قبلی گفتی که بعضی از نوازنده هایت آمریکایی هستند. روی استیج از نظر هماهنگی با این نوازنده ها مشکلی پیش نیامد؟
– نوازنده هایی که در گروه ما حضور داشتند، در کار خود حرفه ای و مطرح بودند و اکثر آنها با نوازنده های مطرح دنیا همکاری داشتند. نیما وارسته به عنوان رهبر ارکستر توانست هماهنگی خوبی بین اعضای گروه برقرار کند. آنها نت را می شناختندو همه چیز خیلی خوب پیش رفت و توانستند ارتباط بسیار خوبی با موسیقی ایرانی برقرار کنند.
در این چند وقت که در شهر لس آنجلس حضور داشتی، از طرف تهیه کننده های فعال در موسیقی آنجا پیشنهادی برای اقامت و ادامه فعالیت موسیقی در آمریکا داشته ای یا نه؟
– راستش سعی کردم طوری رفت و آمد داشته باشم که در محیط هایی که احتمال بیان چنین پیشنهادهایی وجود داشته باشد، قرار نگیرم. چند تماسی که برخی از افراد سعی کردند با اطرافیانم برقرار کنند از طرف من بی پاسخ ماند و مساله خاصی پیش نیامد و اصولا اجازه مطرح شدن چنین مباحثی را نداده ام.
اجرای بعدی ات در کدام شهر است؟
– سن خوزه.
«شام ایرانی» چند روزی است که به بازار آمده. چی شد که مجاب شدی در این برنامه شرکت داشته باشی و محیط خصوصی منزلت را به نوعی عمومی کنی؟